ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(۴ یا اخر)

نفس نفس میزدم اما چیزی باعث میشد که از سرعتم کم نکنم،نور ماه درحال کم شدن بود انگار او نیز از دنبال کردن من خسته شده.از سرعت خود کم کردم و دویدنم به راه رفتن ملایم تبدیل شد؛درختان پیش روی توجهم را جلب کردند تا چشم کار میکند در اطراف جنگل را در اغوش گرفتند انگار که پشت یک میز ناهارخوری گرد نشسته اند و درمورد روز سختی که داشتند صحبت میکنند.ارام به سمت جای خالی بین دو درخت قدم برداشتم انگار که یکی از انها زودتر از بقیه برای خواب رفته بود یا شاید هم مانند من علاقه ای به صحبت کردن نداشت.

به اسمان نگاه کردم ماه بر جای خالی درخت نور میتابد و بقیه اسمان در تاریکی ای سیاهتر از مشکی غرق شده.از درختان عبور کردم و به ساحل رسیدم،دریا مملو از رنگ قرمز عجیبی است انگار که خون تمام انسان ها در ان جاری و بر اب چیره شده؛حضور کسی را پشت سرم حس میکنم که از فرط خستگی نفس نفس میزند،دست هایش را بالا می اورد و من از ترس نمیتوانم سرم را برگردانم؛قبل از اینکه بتواند گردنم را بگیرد لگدی به پایش زدم و به سمت دریا فرار کردم.

نفسم بند امده اما همچنان سه سوی دریا برای نجات میدوم بی انکه به پشت سرم نگاهی بیندازم،دیگر نمیتوانم ادامه بدهم می ایستم و دستایم را روی زانوهایم میگذارم تا نفسی تازه کنم-از زیر چشم یه پشت نگاه میکنم-مردی قد بلند با پالتویی مشکی که تا زانو هایش میرسد و کلاهی شاپو که چهره زخمی اش را ترسناک تر میکند.میدانستم راه فراری وجود ندارد من مقابل کسی که نمیشناسمش،حتی نمیدانم که چرا قصد جان من را کرده؛اما حال فرصت این فکر ها نیست باید از خودم دفاع کنم تا حداقل مانند یک سرباز شجاع بمیرم نه کسی که پس از زانو زدن مقابل دشمن گردنش زده شده.کوله پشتی را دراوردم و زمین گذاشتم تا ازادتر باشم اما ناگهان چیزی توجه ام را جلب کرد،یک اسلحه در زیپ بغل کوله.

دستان لرزانم را به سمت اسلحه میبرم،چیزی به مغزم نمیرسد و نمیدانم باید چیکار کنم تنها اسلحه را برمیدارم و به سمت مرد میگیرم.با اینکه مرد دورتر ایساده اما میتوانم ترس را در نگاهش ببینم،به بهانه برداشتن کلاه عرق از پیشانی اش پاک میکند-موهای مشکی دارد-فریاد میزند:تو ترسو تر از ان هستی که به من شلیک کنی،همیشه ترسو و دست و پا چلفتی بودی حتی نمیتوانی یک ادم را بکشی بی عرضه،حتی نمیتوانی روی مسائل ابتدایی تمرکز کنی وقتی برای اولین بار وارد کار شدی مدام گند میزدی،حتی الان هم همین کار را میکنی؛پس اگر کودن نیستی دستت را روی ماشه فشار بده و به من شلیک کن.حرف هایش حقیقت داشت اما من از این حقیقت خشمگین شدم،اسلحه را در دستم فشار دادم و چشم هایم را بستم.صدای شلیک باعث شد چشم هایم را باز کنم،تنها چیزی که میبینم مردیست که روی زمین افتاده،دیگر نه دریایی وجود دارد و نه جنگلی تنها ساحلی پر از خون است.

به طرف مرد دویدم صدای نفس هایم تمام ساحل را پر کرده،اما نه این امکان نداشت من مطمئن بودم چیزی که شنیدم صدای یک مرد بود.اما حال دخترکی زیبا با موهای کوتاه میدیدم-دختری اشنا در خاطراتم- دختری از او فراری بودم و با این حال دوست داشتم تنها یکبار دیگر ان را ببینم "زهرا".....

داستان
۸
۲
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید