کف دستانم از عرق خیس شده و نفس نفس میزنم،بدون هیچ فکری به اطراف نگاه میکنم.حال من وسط جنگل هستم درحالی که حتی جلوی پایم را نیز نمیتوانم ببینم.
به هرکجا نگاه میکنم درختان سر به فلک کشیده است و ابر های خاکستری مانند چتری بالای سرشان کمک میکنند که جنگل بیشتر در تاریکی غرق شود.به ایینه ای که در دستم بود نگاه کردم،با اینکه سخت میتوانم خودم را ببینم اما مطمئن شدم که هنوز سالم هستم.
گیجم اما ندایی در درونم من را به جلو میکشاند،دقیقا جایی که هیچگاه در زندگی ام نتوانستم بروم و همیشه از ان منحرف میشدم.
با تردید به طرف شمال یا جنوب یا حتی شرق شاید هم شرق میروم،در ان تاریکی حتی نمیتوانم درختانی که مدام به انها میخورم را تشخیص دهم،مانند بچه ای که تازه راه افتاده با هر پستی و بلندی پاهایم پیچ میخورد و درد شدیدی احساس میکنم.
با اینکه چند ساعتی گذشته اما هنوز چشم هایم به ان تاریکی عادت نکرده است،سنگینی بر پشتم احساس میکنم و بدون فکر دست میزنم؛یک کوله است که انگار تا اکنون جزوی از بدنم بوده و ان را حس نمیکردم،دوست دارم بدانم درون کوله چیست اما انقدر سوال در مغزم هست که به ان نمیتوانم فکر کنم؛مهمترین سوال این است که من اینجا چیکار میکنم؟
نمیدانم چند ساعت گذشته گذشته است اما هرقدر که جلوتر میروم کوله بر شانه ام بیشتر سنگینی میکند،چند باری خواستم ان را زمین بگذارم اما ندایی از درون مانعم میشد.پس از هر زحمتی بود به جایی رسیدم،کجا؟نمیدانم تعداد درختان کمتر شده و ابر کنار رفته اند،فکر میکنم کنار دریا هستم که این چنین بوی اب زلالی به مشامم میرسد.
سرعتم را بیشتر کردم اما هرچقدر جلوتر میروم هنوز همان جا هستم انگار دور خودم میچرخم،تصمیم گرفتم کمی بشینم و استراحت کنم تا در همین حال نیز نگاهی به کوله بیندازم؛اما ناگهان صدایی توجه ام را جلب کرد ظاهرا یک نفر دارد غرق میشود،بی هیچ اراده ای به سمت صدا میدوم.هرچقدر سرعتم را بیشتر میکنم تعداد درختان کمتر و ترکیبی از بوی اب و خون بیشتر میشود،انگار که در ساحل مراسم گردن زنی راه انداخته اند.