ویرگول
ورودثبت نام
مهدیار
مهدیاربگویید کاتبان قلم بشکنند.
مهدیار
مهدیار
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

از دل واقعیت(۲ یا اخر)

ما در رویای یکدیگر زندگی میکنیم.
(پس از گذشت یک ماه و بست و پنج روز از اخرین جشن زنده ماندنم)

امروز چندان روز مناسبی نبود،میتوانم بگویم خشن ترین روزم بود چون از همان صبح با چند ادم زبان نفهم بحثم شد و تا اخر شب نیز به همین منوال گذشت.
نزدیک ساعت ۹ بود که به خانه رسیده بودم و مانند رسم دیرینه ام پس از پریدن از بالای در به خانه یکبار در را باز و بسته کردم و به طرف اتاقم رفتم،از شانس بسیار خوبم بخاری خاموش شده بود و اتاق با سردخانه فرقی نداشت از انجایی که چندان حوصله نداشتم ترجیح دادم به جای پیدا کردن کبریت و روشن کردن بخاری با کاپشن بخوابم.

ساعت ۶ بود که از خواب بیدار شدم و به مانند جمعه های گذشته برای پیادروی کفش هایی که تازه خریده بودم را پوشیدم و از خانه بیرون زدم.حوالی ساعت ۸ بود که سوپرمارکت باز کرده بود،یک نخ وینستون لایت خریدم و به پیادرویم ادامه دادم.
نمیدانم ساعت چند بود که به خانه رسیدم دوشی گرفتم و برای خواندن کمی درس و ادامه کار هایم اماده شدم،اما حال نمیدانم چه شد که سر دفترم هستم و دارم این متن را مینویسم.

دوست دارم از خاطرات خوب زندگی ام بنویسم اما چه حیف که در انتها از انها تنها یک بغض باقی مانده است،بغضی که گلویم را فشار میدهد و با صدایی پدرانه میگوید "مرد که گریه نمیکند".کمی که فکر میکنم روز هایی بود که من هم خوشحال بودم و مانند کفتران عاشق به عکس های زهرا نگاه میکردم؛اگر هنوز زنده بودم از ان خاطرات مینویسم.

زندگی همیشه تورا شکست میدهد.

داستان
۹
۷
مهدیار
مهدیار
بگویید کاتبان قلم بشکنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید