پس از یک روز سخت کاری با تمام خستگی های ناشی از سر و کله زدن با ادم های مختلف بالاخره به خانه رسیدم.به نظرم خانه تنها جایی است که انسان میتواند در ان مانند خودش رفتار کند و از تمام موجودات خیالی و واقعی-به جز جن زیر تختش- دور باشد.
طبق معمول کلید خانه را یادم رفته و برای اینکه با غر های پدرم مواجه نشوم از بالای در به خانه رفتم و پس از تکاندن خودم که ناشی از عملیات ناموفق بود یکبار در خانه را باز و بسته کردم که در ادامه سوال پیچ نشوم.
از انجایی که اتاقم از سایر اتاق ها جدا و در حیاط بود مستقیم به طرف ان رفتم تا کمی دراز بکشم و با کسانی که امروز دهن به دهن گذاشتم بحثی خیالی راه بندازم و برخلاف بیرون که همیشه کم میاوردم در انجا دماغشان را به خاک بمالم،همانطور که درحال چیدمان فضای بحث در ذهنم بودم وارد اتاق شدم و روی تخت دراز کشیدم تا اینکه یک شی نه چندان سبکی رویم پرید؛بله درواقع من ارامش نداشتم بلکه خواهر داشتم پس تمام ان مطالبی که از اول درمورد خانه نقل کردم برایم هیچ صدق نمیکند.
پس از خر کردن او با قدری شکلات که همیشه در کشوی میزم داشتم با حالتی شکست خورده سر میزم نشستم تا در دفترخاطراتم درمورد امروز بنویسم،از انجایی که عادت داشتم در اولین خط هرچیزی در ذهنم میاید بنویسم پس شروع کردم:
به زندگی ام فکر میکنم و در افکارم زندگی میکنم.
(پس از گذشت یک ماه و بیست و چهار روز از اخرین جشن زنده ماندنم)
امروز روز مانند دیگر روز ها نیز چندان مطلوب نبود،نزدیک ساعت ۶ بود که از خواب بیدار شدم و پس از خواندن نماز و ادای دراوردن صبحانه خوردن تا مادرم باز شروع به جوش زدن نکند اماده رفتن به کار شدم.
چون چندان محل کارم از خانه دور نیست پس کمی پیاده روی کردم،اما بعد فهمیدم که تصمیم اشتباهی گرفته بودم و برای همین همان اول صبح انرژیم خالی شد.از انجا که هنوز کسی باز نبود مجبور شدم چند ساعتی با همان فرمان به کار ادامه دهم تا بتوانم بعد قهوه ای بخورم و به حالت عادی برگردم.
تقریبا ساعت ۹ بود که برای صبحانه خوردن رفتیم و چون من علاقه ای به این موضوع ندارم با قهوه ای که خریده بودم سرگرم شدم و با شبکه های اجتماعی ور میرفتم،زندگی های مطلوبی را میدیدم و با خودم میگفتم که من هم روزی زندگی ام به این سمت میرود؟اما نه من با ان ها متفاوت بودم،تنها زندگی ای با کابوس هایی در بیداری همیشه نصیبم شده.
در بین ان همه زندگی مطلوب یک زندگی هم دیدم که نمیدانم چطور هنوز برایشان مطلوب بود،کسی که توانسته بود من را به یک مردم گریز تبدیل کند.
طبق قوانین نوشته نشده خودم چرندیاتم را با جمله "زندگی همیشه تورا شکست میدهد" پایان دادم.
برای منی که در زندگی ام بار ها ضربه خوردم نوشتن لذت بخش است،اما هربار که مینویسم برگی از خاطراتم دود میشود.درواقع ترس از ان دارم کسی چرندیات من را روزی بخواند و برای کسی که از ادم ها میترسد چندان امیدبخش نیست،شاید هم برای ان بود که هرگاه باز خودم نوشته هایم را میخوانم اهی میکشم و میگویم"تو حتی برای نوشتن هم خوب نیستی" به هرحال همیشه پس از نوشتن به جان کاغذ می افتم و بعد از تکه تکه کردن ان اتشش میزنم.
ممکن است این چرندیات ادامه پیدا کند.......