
نمیدونم چرا مردم از کلمه قرنطینه استفاده می کنند، وقتی که هیچکسی جلوی مارو نمیگیره تا بیرون بریم.
اگه در خونه رو باز کنیم، بعد از خونه بیایم بیرون و بعد هم در رو ببندیم؛ اسنایپر های سازمان بهداشت جهانی بر روی ما نشونه نمیگیرن تا ما رو بکشن یا یه همچین چیزی... بعد هم می شنوم که "از قرنطینه خسته شدم، اَه". خب عزیز من، تو خودت بیرون نمیری چون میترسی؛ چرا تقصیر بقیه میندازی. چرا هی میگی قرنطینه فلان کارو کرده، قرنطینه باعث شده ما فلان کارو نکنیم.
با این حال که این موضوع یه چالش جهانی محسوب میشه و پزشکان دارن درموردش تلاش میکنن؛ شاهد تعطیلی کشور تا آخر فروردین(و حتی تا اخر نیمه اول اردیبهشت) خواهیم بود.
نمیدونم اخبار رو دنبال می کنین یا نه، اما تصادفی خوندم که ایران(یا بهتر بگم، مقامات ایران) به 'پزشکان بدون مرز'ی که برای کمک اومده بودن لقبِ 'جاسوسان بدون مرز' رو داده و هم اونارو بیرون کرده و هم کمکـشون رو پس زده.
امیدی برای بهبود ندارم، ترسیدم وقتی که، کسی که سعی میکرد تمام زندگیش رو با خوردن معجون سیر و عرق بهارنارنج خودش رو به تناسب اندام برسونه؛ اومد و ۳روز بعد خبر "کرونا چیست؟" یه آزمایش داد تا ببینه کرونا گرفته یا نه، خیلی باحال بود که وایتکس رو داخل ظرفی قرار داده بود و هرچند وقت یکبار به دستاش اسپری می کرد تا الودگی رو از بین ببره و درمقابل کرونا بایسته.
داشتم به این فکر میکردم که الان که کروناویروس خودشو تو جامعه پیدا کرده، عبادت های مردم چطور میشه؟ نماز جمعه داخل این وضع همون قدر ثواب داره و اگه کسی دراین راه دچار بیماری بشه، آیا شهید به حساب میاد؟ مثلا الان باز هم بازار متقلبین، اِهِم ببخشید، مُبَلغینِ دین قراره جا بیوفته؟ شرایط به چه سمتی سوق پیدا میکنه؟ این آخر جهانه؟ و به خیلی چیزهای دیگه ای که نمیشد بهشون فکر نکرد.
مطالعه خوبی نبود و اولین نوشته ام داخل ویرگول، نمیدونم سیاست ویرگول به چه صورته و آیا اصلا مطلب من قابل مطالعه میشه یا نه، اما اگه شد و شما دارین این رو از ویرگول میخونین(نه وبلاگ خودم) باید بگم که باید به این استارتاپ امید داشت و میتونه جای خوبی باشه.
موفق باشید.