شاخه ای جدید در درخت حیات خود که شاخه ای کوچک و نحیف هم البته شکننده ، به طوری که از کنار ساقه ای درشت و مستحکم که سالیانی است به آن بال و پر داده ام گشوده شده است
شاخه قطور هم روزی نازک و شکننده بود اما آن را با خون دل رشد داده و مستحکم کردم و بنای شاخک های ریز و درشت زندگی ام را روی آن نهادم حال اما این شاخه شکل نهایی خود را یافته و فلسفه زندگی من را به دوش میکشد
شاخه جدید اما حس عجیبی دارد مانند شاخک های دیگر نیست انگار میخواهد بزرگ و بزرگ تر شود و خود شاخک هایی بر دوش گیرد
صد البته که مانند شاخه قبلی ریاضت ها نیاز است نبرد با ترس های جدید نیاز است سختی ها و مشقت های جدید نیاز و خب البته که سردرد ها فشار ها و کما زدن ها و بگی نگی جا زدن های مکرر نیاز است
چه خوب نه! سال ها بود که به دنبال چالشی جدید در زندگی خود برای حل کردن آن بودم مخصوصا در این ایام که تنهایی خود را بیشتر از قبل حس میکنم و نیازی به همدم هم دارم.
از این ها که بگذریم ته دلم میدانم در آخر من پیروز هستم و مانند قبلی این شاخه را نیز استوار میکنم اما ترس از آن دارم که درخت زندگیم نتواند سنگینی هر دوی این شاخه هارا تاب و تحمل آورد و از وسط دوشقه شود یکی هم برایم زیاد بود اما دومی از اولی مورد نیاز تر است و نمیشود بیخیال آن بود ولی خب چه کنم که همین یکی هم برایم خسته کننده تر از آنی بود که تصور میکردم
البته من معتقدم میشود از دو راه بر این مشکل غلبه کرد
راه اول اینکه مانند قبل تنه مبارک را هم کشم و دندم نرم این یکی را نیز تحمل کنم یا راهی دیگر اینکه شاخه های خود را کمی خم کرده درختی بیابم و کمی از وزن سنگین خود را بر او تکیه دهم تا هم سنگینی من کمی ارام گیرد و هم باری از دوش او بردارم و هر دو این سنگینی را با یکدیگر تقسیم کنیم ، بدم هم نمیگویم درست است !
اما کمی ترمز کنیم باز هم دو مسئله در میان است اول اینکه خب اگر بجای تقسیم این فشار من مجبور شدم فشار آن را هم تحمل کنم چه ،اوضاع از قبل هم بدتر میشود اگر در هم تنیدیم جدا شدن از هم کار بس دشواری است اما مسئله دوم برعکس این ماجراست اگر من متحمل فشار بر آن شوم چه
ریسک زیادی است
بگذریم و به شاخک های خود بپردازیم
این شاخه در هر حال بیرون خواهد زد میدانم برای همه همین بوده و برای من هم صدق میکند اما مراقبت درست از آن توجه ویژه من را میخواهد خیلی ویژه ،اگر کج رشد کند اگر اشتباه رشد کند اگر بدفرم رشد کند اگر اصلن به اندازه کافی رشد نکند تمام تقصیر از خودم است و خود تا آخر عمر باید تقاص آن را پس بدهم درخت زندگی من در دوران سختی است تمان این هارا خود میدانم اما دیگر حال ادامه دادن ندارم امیدوارم این نوشته در آینده مرا به خنده وادارد تا گریه