میخواهم برای تو بنویسم. برای تو، گل کوچکی که سال قبل از دستفروشِ خیابانی خریده بودم. هوا تاریک بود و من عاشق پاجوشهایت شده بودم. به خانه که آوردمت دیدم علاوه بر این که قد و قامت خیلی کوتاهی داری، برگهایت همه پینه بسته و زخمیاند. با خودم گفتم ایرادی ندارد. جوانههایش را جدا میکنم و جبران میشود.

عید ۹۸ چهار جوانه زیبا به من هدیه دادی. چند ماه پیش که داشتم جوانه هایت را جدا میکردم، با خودم گفتم این گل دیگر عمر خودش را کرده است. ریشههای ضعیفی داشتی و برگهای شکسته و پینه بسته. در این مدت حتی یک برگ هم اضافه نکرده بودی.
همین چند روز پیش، در حال آب دادن به گلها، در این فکر بودم که چرا نمیشود، چرا نمیتوانم. وقتی چشمم به گلدانت افتاد، وقتی آن سه جوانه کوچک را پای تو دیدم از این همه قدرت خدا شگفتزده شدم. تویی که من هیچ امیدی به بازگشتت نداشتم، حالا سه پاجوش زیر دامنت داری! تویی که در این یک سال و اندی حتی یک برگ اضافه نکرده بودی و به نظر میرسید دیگر رشدت متوقف شده، حالا برای سومین بار در خانهی من مادر میشوی. یک برگ جدید هم در وجوت در حال جوانه زدن است! البته هنوز معلوم نیست چند جوانه زیبا در دلت داشته باشی، شاید بخواهی روز تولدم به من هدیه دهی.

امروز تو مرا بد عاشق خودت کردی. تو، منی. تنها با این تفاوت که من نتوانستم، اما تو آنقدر جسوری که با وجود ضعف در ریشههایت، با وجود تمام زخم های روی برگت، دوباره به زندگی برگشتی و مقتدرانه خودت را به بغلدستیهایت اثبات کردی. تو یک فوقالعاده ای. تو یک بیهمتایی. تو به دیگران فهماندی نباید به شوخی بگیرنداَت. چه فروشندهی بدشانسی که چون تویی را فروخت و چه منِ خوششانسی که همچون تویی قدم به گلخانهی پشتِ پنجرهام گذاشت. همیشه که یک قهرمان نباید تار بتند، پرواز کند یا ... اصلا کار قهرمانانه که فقط اینها نیست.

تو یک قهرمانی. شاید یک قهرمان جهانی نباشی، اما قهرمانِ گلخانهی منی. تو قهرمانِ منی.