این چند وقته که همه مون خونه نشین شدیم به این فکر میکنم که چقدر روزهای قشنگی داشتم که از دستشون دادم، چقدر روزهای با ارزشی رو بدون خنده سپری کردم. کاش می تونستم باز هم به همون روزهای عادی برگردم، بدون هیچ ترسی برم پیاده روی، برم پیش دوستام، برم خرید. کاش می شد یهویی بگن کرونا همونطوری که بی خبر اومده بود بی خبر هم رفت. هر چند که الانم ته قلبم یه حسی میگه همه چی درست میشه و دوباره روز و شب های خوبی را تجربه می کنیم ولی این سری متفاوت تر و با احساس تر.