چرا در دورهی سینما رمان جایگاهش را از دست نداد؟

چرا در دنیای فیلمها ، داستانهایی صرفا نوشتاری، هنوز مهم هستند و از ارزششان کاسته نشده؟ در صورتی که با توجه به موسیقی ، تصویر و جلوههای ویژه به نظر میرسد که فیلم برندهی قاطع مبارزه باشد؟
نکته این است که رمان دست ما را باز میگذارد ، جلوههای ویژهی رمان در ذهن ما شکل میگیرد، تصویرش در ذهن ماست و موسیقی آن ، ساختهی خوانندهاش است. درک خوانندهها و مشتریهای یک رمان ، با یکدیگر متفاوت است (درکشان از شخصیتها ، قصه و حتی نتیجهگیری...)
انگار خوانندهی یک رمان در تولید آن سهیم است چرا که تصویرسازیها را انجام میدهد، صداها را میسازد و برخی جزئیات شخصیتها را تصویر میکند. سهیم بودن در ساخت اثر موجب میشود هنوز رمان را دوست داشته باشیم و ساعتهایمان را صرف آن کنیم.
اما بینندگان یک فیلم آنقدر دستشان باز نیست و بازهی درکشان از فیلم خیلی کوچکتر از بازهی درک خوانندگان رمان و داستان است.
این اختیار ، قوت رمان را حفظ میکند و
اگر نبود ، احتمالا فیلم برندهی قاطع بازی بود و کسی داستان نمیخواند.
شما کدام را ترجیح میدهید؟