عراقچی وزیر امورخارجه دولت پزشکیان تنها دو روز قبل از شهادت رهبری در مصاحبه با ایندیا تودی درباره ترور رهبری گفت:
«من در رسانههای آمریکا و جاهای دیگر پیشنهاداتی درباره ترور رهبر و ایدههای مشابه دیدهام، اما حتی در وسط جنگ دیدید که بدون مشکل فرماندهان جایگزین شدند و هیچ خللی در آن ایجاد نشده... نظام ما وابسته به افراد نیست... این سیستمی است که در آن همه چیز از طریق آن جایگزین میشود. یک سازوکار کاملاً تثبیتشده که در خود نظام وجود دارد (خبرگان رهبری)...»

♨️ اما در زیر توییت سگ زرد ترامپ در پاسخ به تهدید به ترورش را ببینید:
«۱۰۰۰ موشک آماده شلیک و قفلشده به سمت جمهوری اسلامی ایران قرار دارند و هزاران موشک دیگر نیز بلافاصله پس از آن آماده خواهند شد؛ اگر دولت ایران من را ترور کند. دستورها از قبل صادر شده و ارتش آمریکا برای مدت یک سال، با امکان تمدید، آماده، مایل و قادر است تمام مناطق ایران را به طور کامل نابود و ویران کند.»
✍️ آقای عراقچی این تفاوت ادبیات را ببیند و از آن درس بگیرد.وقتی شخص اول یک مملکت تهدید میشود، صرفا از سازوکار حقوقی و اداری حرف نمیزنند بلکه با هدف ایجاد بازدارندگی با ادبیاتی پاسخ میدهند که معادلات ذهنی دشمن مقابل را تغییر دهد.
دیپلماسی فقط پاسخ حقوقی و اداری بر اساس قواعد بین الملل و چهارچوب رعایت ادب به دشمن نیست؛
دیپلماسی درست باعث میشود قبل از اینکه گلولهای شلیک شود، هزینه را در ذهن طرف مقابل به حداکثر برساند.
اما وقتی رهبر دینی و سیاسی ایران به ترور تهدید شد، پاسخ ذلیلانه شما چه بود؟
پاسخ شما باید این پیام را منتقل میکرد که "هرگونه تعرض به رهبر ایران عبور از خط قرمزیست که جهان را به دو بخش قبل و بعد از این حماقت تبدیل خواهد کرد و نه تنها منطقه به آتش کشیده میشود بلکه همه مردم جهان هزینه آنرا خواهند داد و..."
جناب عراقچی!
دیپلماسی یعنی با واژهها دشمن را از تصمیمش منصرف کنی، نه اینکه با واژهها، این پیام را بدهی که حتی برای بدترین سناریو هم از قبل، جایگزین اداری پیشبینی شده.
ادبیات بازدارنده در برابر تهدید دشمن، بخشی از قدرت ملیست که شما از آن بیبهرهاید!
همیشه پز دیپلماسی و زبان دنیا و مذاکره را می دادید که معلوم شد آن را هم بلد نیستید!