#دلار از مرز ۲۳۰ هزار تومان عبور کرده، سفره مردم روز به روز کوچکتر میشود، و آتش جنگی که #دولت_پزشکیان وعده رفع سایهاش را داده بودند، هر لحظه ممکن است برای بار سوم شعلهور شود. در چنین شرایطی، پرسش بنیادین این است: مسئولیت مستقیم این وضعیت متوجه کیست؟
از روز اول تحلیف که اسماعیل هنیه ترور شد، نگذاشتند پاسخ درستی داده شود. آقایان گفتند نه، پاسخ ندهید، کارها درست میشود. در ازای این تعلل، عملیات پیجرها اتفاق افتاد و بعد سید حسن نصرالله را زدند. رفتیم مذاکره که وسطش جنگ شد. آتشبس کردیم. خود پزشکیان اعتراف کرد که آمریکا وی را فریب داد تا پاسخ ندهند. رئیسجمهور رفت خدمت رهبری و گفت با این شرایط نمیتوانیم کشور را اداره کنیم — نه جنگ نه صلح که نمیشود. فشار آوردند و دوباره رفتیم #مذاکره. رهبرمان را ترور کردند و #جنگ شد.

با فشار دولت و تعهد به حصول نتایج، مجدداً آتشبس کردیم، و الآن هم منتظر دور جدید جنگ هستیم.پس از ترور حاج قاسم سلیمانی هم همین طیف نگذاشتند پاسخ مناسب داده شود. ایران «انتقام سخت» را وعده داده بود، اما آنچه اجرا شد فقط یک نمایش محدود موشکی بود؛ همین تعلل و محاسبه غلط، دشمن را جسورتر کرد و امروز شاهد آن هستیم.
دقیقاً در حالی که تیم دیپلماسی مشغول مذاکره بود، آمریکا و اسرائیل حمله را شروع کردند. مذاکره در ژنو به «توافق کلی بر سر اصول راهنما» رسید، اما جنگیدند و همه چیز از صفر شروع شد. این یعنی چه؟ یعنی اینکه دشمن از این دولت خیالش راحت است. هرچه میزند، هرچه تهدید و توهین میکند، عاقبت این دولت دوباره چهار دست و پا بر آستان مذاکره بوسه میزند.

آقای پزشکیان در سخنرانی سازمان ملل از «مقاومت» و «عدم تسلیم» گفت و حتی روزنامه کیهان سخنرانیاش را ستود. اما کمتر از ۲۴ ساعت بعد، همان رئیسجمهور در مصاحبه با رسانه دشمن از سازش، قبول بازرسی آژانس و تعدیل سطح اورانیومها گفت. این تناقض آشکار، نشان از فقدان راهبرد واحد در دولت دارد.
#ظریف که شهر به شهر و روستا به روستا برای #پزشکیان تبلیغ کرد، خود را قیم سیاست خارجه این دولت میداند. مقالهای خائنانهای که در فارن افرز منتشر کرد — پیشنهاد محدودسازی برنامه هستهای در ازای رفع تحریمها، بازگشایی تنگه هرمز و حتی تعامل اقتصادی با شرکتهای آمریکایی — با واکنش تند حتی در داخل خود جریان اصلاحات مواجه شد. منتقدانش او را «ضعیف» خواندند و گفتند چراغ سبز به #ترامپ داده است. اما جالب اینجاست که همان پیشنهادها عملاً در حال اجراست.
و اما اقتصاد. بررسیهای دقیق نشان میدهد بسیاری از سیاستهایی که امروز عامل تشدید نرخ ارز عنوان میشود، نتیجه فشارهای مستمر محافل اصلاحطلب بر بانک مرکزی بوده است؛ با شعار «ارز تکنرخی»، مخالفت با ارز ۲۸۵۰۰، مطالبه افزایش نرخ نیما و #حذف_ارز_ترجیحی تومانی، سیاستگذار پولی را به تغییر مسیر وادار کردند. نتیجه؟ پس از حذف ارز ترجیحی در دیماه ۱۴۰۴، قیمت گوشت نزدیک به دو برابر شد و قیمت اقلام اساسی سر به فلک کشید. اعتراضات به ۱۸۵ شهر گسترش یافت و بازار بزرگ تهران تعطیل شد. بیش از ۴۰ درصد خانوارهای ایرانی زیر خط فقر قرار گرفتند. این «جراحی اقتصادی» که اصلاحطلبان طراح آن بودند، کشور را به آستانه انفجار اجتماعی برد.

#اصلاحات خود را شکستخورده و منزوی میبیند. درست است که قدرت دارد، اما خود بهتر میداند که کارایی ندارد و به شدت نگران حیات سیاسی خود است. برای همین تمام سران خود را به صف کرده تا هم دولت را برای پذیرش شروط #آمریکا قانع کند و هم تقصیر را گردن ملت و رهبری بیندازد.
از روحانی و ظریف تا خاتمی، همه به صف شدهاند. چهرههای اصلاحطلب علناً خواستار دیدار پزشکیان با ترامپ شدهاند و آن را راهحل مشکلات کشور میدانند. آیا این موضعگیری در شرایطی که آمریکا و اسرائیل علاوه بر دو جنگ و کشتار هزاران زن و کودک ایرانی و رهبر ایران را هم ترور کردهاند، چیزی جز یک خیانت ملی است؟
در زمان بحبوحه داعش در دولت روحانی و کارشکنیهای ظریف، شهید سلیمانی در یک جمع رسمی از فرماندهان فرمودند که کارشکنیهای داخلی مرا خسته کرده؛ انقدر که این آقایان مرا اذیت کردند، داعش مرا اذیت نکرد. اگر نبود شوق به شهادت و خدمت به این سید بزرگوار، هر آن این سمت و مسئولیت را کنار میگذاشتم.اَبَر مردی مثل قاسم سلیمانی هم از دست این قماش خسته شده بود، چه برسد به من و شما. به نوعی، شهادت حاج قاسم هم حاصل همان #برجام ظریف بود. اگر یادتان بیاید، پس از آنکه ظریف میدان را «هزینهساز برای دیپلماسی» خواند، حاج قاسم ترور شد.
با این وضع مملکتداری و تصمیمگیری آقایان باید منتظر عواقب بدی باشیم. کار از ریشه ایراد جدی دارد. تا کی باید شاهد این چرخه بیپایان «مذاکره — تعلل — ضربه — آتشبس — مذاکره» باشیم؟ جنگ بعدی دو بازنده دارد: اصلاحات و آمریکا. اما این بار قضیه فرق میکند. این بار ملت کار را تمام خواهند کرد.