
قبل از هر چیزی بهتر است بدانیم که ترجمه ی کلمه Type Coercion به فارسی اجبار نوع است که میتوان گفت یک مقدار را به تغییر نوع خود مجبور میکند. در این مقاله ما از همان اصطلاح اصلی یعنی تایپ کورژن استفاده میکنیم چون برای اصطلاحات بهتر است از خود کلمهها استفاده کنیم نه معادل فارسی آن.
تایپ کورژن (Type Coercion) یک فرآیند تغییر مقدار، از یک نوع به نوع دیگر است ( مانند استرینگ به عدد، شی یا object به boolean و ... ). هر نوع از دادههای اصلی یا یک شی، برای فرآیند تایپ کورژن معتبر است. جهت یادآوری، دادههای اصلی عبارتند از: undefined, null, boolean, string, number به علاوهی Symbol که در ES6 اضافه شده اند.
به عنوان نمونهای از تایپ کورژن در عمل، به جدول مقایسه جاوا اسکریپت نگاه کنید، که نحوه ی رفتار عملگر تساوی == در دو نوع مختلف a و b را نشان میدهد. این ماتریس به دلیل تایپ کورژنی که عملگر == انجام میدهد، به نظر ترسناک میرسد و به خاطر سپردن همه ی آن ترکیبها سخت است. شما لازم نیست این کار را انجام دهید، فقط قواعد تایپ کورژن را یاد بگیرید.
این مقاله چگونگی عملکرد تایپ کورژن در جاوا اسکریپت را به تفضیل توضیح میدهد.. بنابراین شما با خیال راحت میتوانید بعد از خواندن این مقاله توضیح دهید که اصطلاحاتی که در زیر آمده چگونه محاسبه میشود. مثالهای پایین در پایین مقاله به طور مفصل توضیح داده خواهد شد.
true + false 12 / "6" "number" + 15 + 3 15 + 3 + "number" [1] > null "foo" + + "bar" 'true' == true false == 'false' null == '' !!"false" == !!"true" [‘x’] == ‘x’ [] + null + 1 [1,2,3] == [1,2,3] {}+[]+{}+[1] !+[]+[]+![] new Date(0) - 0 new Date(0) + 0
بله، این لیست پر از چیزهای عجیب است که شما میتوانید به عنوان برنامهنویس انجام دهید. در ۹۰٪ مواقع، بهتر است که از تایپ کورژن پرهیز شود. این لیست را به عنوان یک تمرین برای یادگیری در نظر بگیرید تا دانش خود را در مورد چگونگی عملکرد تایپ کورژن تست کنید. میتوانید نمونههای بیشتری در wtfjs.com پیدا کنید.
به هر حال، ممکن است گاهی اوقات با این چنین سوالاتی برای یک موقعیت شغلی به عنوان توسعه دهنده جاوا اسکریپت مواجه شوید. پس به خواندن ادامه دهید.
تایپ کورژن میتواند دو نوع صریح و ضمنی باشد:
معمولا وقتی یه برنامهنویس میخواهد نوع مقدار را با نوشتن کد واضحی تغییردهد، از تایپ کورژن صریح (explicit type coercion یا type casting) استفاده میکند که نمونه آن در زیر آمده است:
Number(value)
از آنجایی که جاوا اسکریپت یک زبان weakly-typed است، نوع یک مقدار میتواند به طور خودکار از یک نوع به نوع دیگر تبدیل شود که به این نوع تبدیل، تایپ کورژن ضمنی (implicit type coercion) گفته میشود. این اتفاق معمولا زمانی رخ میدهد که شما عملگرها را روی مقادیری از نوعهای مختلف اعمال میکنید. مانند:
1 == null 2/’5' null + new Date()
یا اینکه میتواند توسط محتوایی که اطراف آن را پوشش داده، ایجاد شود. برای مثال:
if (value) {…}
در اینجا، value به نوع بولی تبدیل میشود (coerced).
یکی از عملگرهایی که در آن تایپ کورژن ضمنی رخ نمیدهد === است که به آن عملگر strict equality (تساوی سخت) گفته میشود. از طرف دیگر، == که به آن عملگر loose equality (تساوی سست) گفته میشود، در صورت لزوم، تایپ کورژن را انجام میدهد و مقایسه میکند.
تایپ کورژن ضمنی بدیهایی دارد اما یک روش خوب برای کمتر کد زدن بدون از دست دادن خوانایی است.
اولین چیزی که باید بدانید این است که، فقط سه نوع تبدیل در جاوا اسکریپت وجود دارد:
دومین چیز این است که، منطق تبدیل برای نوعهای اصلی (number,string,...) و اشیا متفاوت عمل میکند، اما هر دو میتوانند به آن سه نوع تبدیل شوند.
در ابتدا از نوعهای اصلی شروع میکنیم.
برای تبدیل صریح یک مقدار به یک رشته از تابع ()String استفاده میشود. کورژن ضمنی توسط عملگر باینری + انجام میشود، البته در صورتی که یکی از عملوندها string باشد
String(123) // explicit 123 + ' ' // implicit
همانطور که انتظار میرود، تمام مقادیر به string تبدیل میشوند:
String(123) // '123' String(-12.3) // '-12.3' String(null) // 'null' String(undefined) // 'undefined' String(true) // 'true' String(false) // 'false'
تبدیل symbol کمی فرق دارد، چون فقط میتوان آن را به صورت صریح تبدیل کرد و امکان آن به صورت ضمنی وجود ندارد. در مورد قوانین کورژن symbol بیشتر بخوانید.
String(Symbol('my symbol')) // 'Symbol(my symbol)' ' ' + Symbol('my symbol') // TypeError is thrown
برای تبدیل صریح یک مقدار به boolean از تابع ()Boolean استفاده میشود. تبدیل ضمنی یا در محتوا منطقی (logical context) یا توسط عملگرهای منطقی ( || && !) انجام میشود.
Boolean(2) // explicit (صریح) if (2) { ... } // implicit due to logical context (ضمنی) !!2 // implicit due to logical operator (ضمنی) 2 || 'hello' // implicit due to logical operator (ضمنی)
توجه: عملگرهای منطقی از قبیل || و&& تبدیل boolean را در داخل انجام میدهد، اما در واقع مقدار اصلی عملوند را بر میگرداند، حتی اگر مقدار آن boolean نباشد.
let x = 'hello' && 123; // x === 123
در بالا مقدار true برگردانده نمیشود و به جای آن عدد 123 بر میگردد. مقدار 'hello' و عدد 123 در داخل، به boolean تبدیل میشوند تا عبارت را محاسبه کنند.
از آنجایی که تنها دو نتیجه برای تبدیل boolean ممکن است (true یا false) به خاطر سپردن لیست مقادیر false ساده تر است.
Boolean(' ') // false Boolean(0) // false Boolean(-0) // false Boolean(NaN) // false Boolean(null) // false Boolean(undefined) // false Boolean(false) // false
هر مقداری که در لیست بالا نیست، به true تبدیل میشود، از جمله: object, fuction, آرایه, ِDate, نوعهای تعریف شده توسط کاربر و ... . symbol ها، آرایههای خالی و object های خالی هم به true تبدیل میشوند:
Boolean({ }) // true Boolean([ ]) // true Boolean(Symbol()) // true !!Symbol() // true Boolean(function() { }) // true
برای تبدیل صریح از تابع ()Number استفاده میشود، همانگونه که از ()Boolean برای تبدیل بولی و ()String برای تبدیل رشته ای استفاده شد.
در اینجا تبدیل ضمنی کمی دشوارتر است، چون در موارد بیشتری نسبت به دیگر تبدیلها انجام میشود:
>, <, <=,>=)| & ^ ~)- + * / % ).+ باینری، زمانی که یکی از متغیرها string باشد، تبدیل عددی انجام نمیدهد.== و =!).== ، زمانی که هر دو عملگر رشته باشند، تبدیل عددی انجام نمیدهد. Number('123') // explicit +'123' // implicit 123 != '456' // implicit 4 > '5' // implicit 5/null // implicit true | 0 // implicit
در اینجا خواهید دید که چگونه مقادیر اصلی به اعداد تبدیل میشوند:
Number(null) // 0 Number(undefined) // NaN Number(true) // 1 Number(false) // 0 Number(" 12 ") // 12 Number("-12.34") // -12.34 Number("\n") // 0 Number(" 12s ") // NaN Number(123) // 123
هنگام تبدیل یک رشته به یک عدد،موتور در ابتدا فضاهای خالی، کاراکتر t\ و کاراکتر n\ را حذف میکند (trim). اگر string بدون فضای خالی یک عدد معتبر را ارائه نکند، NaN بر میگردد. اگر string خالی باشد، مقدار 0 بر میگردد.
از طرف دیگر null و undefined به طور متفاوت اداره میشوند: null به 0 و undefined به NaN تبدیل میشوند.
سمبلها (symbols)، نه به طور ضمنی و نه به طور صریح نمیتوانند به عدد تبدیل شوند. شاید فکر کنید که مانند undefined تبدیل به NaN میشود اما به جای آن، یک خطای TypeError میفرستد.در مورد قوانین تبدیل symbol ها، در MDN بیشتر بخوانید.
Number(Symbol('my symbol')) // TypeError is thrown +Symbol('123') // TypeError is thrown
دو قانون ویژه وجود دارد:
1. زمانی که عملگر == روی null یا undefined اعمال شود، تبدیل عددی رخ نمیدهد. null فقط با null یاundefined برابری میکند و هیچ چیز دیگری برابری نمیکند.
2. مقدار NaN با هیچ چیزی حتی خودش هم برابری نمیکند.
if (value !== value) { console.log("we're dealing with NaN here") }
زمانی که به این دستور بر خوردیم باید بدانیم که ما در اینجا ما با NaN سر و کار خواهیم داشت.
تا کنون ما به تایپ کورژنها برای مقادیر اصلی نگاه انداختیم که خیلی هیجان انگیز نبود. زمانی که صحبت از اشیا (objects) و برخورد موتور با عباراتی مانند [1] + [2,3]میشود، ابتدا نیاز است تا یک شی را به یک مقدار اصلی تبدیل کرد، که بعد از آن به نوع نهایی تبدیل میشود. البته همچنان سه نوع تبدیل داریم: عددی، string و boolean.
ساده ترین مورد، تبدیل boolean است: هر مقدار غیر اصلی، چه شی یا آرایه خالی باشد، چه نباشد همیشه به true تبدیل خواهد شد.
اشیا، توسط متد داخلی [[ToPrimitive]] به مقادیر اصلی تبدیل میشوند، که هم وظیفه تبدیل عددی و هم وظیفه تبدیل رشته را به عهده دارد.
در اینجا میتوانید یک شبه پیاده سازی از متد [[ToPrimitive]] را ببینید:
متد [[ToPrimitive]] ، به همراه یک مقدار ورودی و نوع مورد نظر (preferredType) از تبدیل، پاس داده میشود: Number یا String، نوع مورد نظر اختیاری است.
هر دو تبدیل عددی و رشته ای از دو متد valueOf و toString برای شیء ورودی استفاده میکنند.هر دو متد در Object.prototype اعلان شده اند، بنابراین برای هر نوع مشتق شده مانند Date، آرایه و ... در دسترس هستند.
به طور کلی الگوریتم به شرح زیر است.
()input.toString را صدا بزن، اگر نتیجه نوع داده ی اصلی بود، آن را برگردان.()input.valueOf را صدا بزن، اگر نتیجه نوع داده ی اصلی بود، آن را برگردان.4. اگر نه ()input.toString و نه ()input.valueOf نوع داده اصلی برنگرداند، خطای TypeErrorرا بفرست.
تبدیل عددی ابتدا متد valueOf را صدا میزند و پلن دوم آن متد toString است. در تبدیل رشته ای این اتفاق بر عکس است، ابتدا متد toString صدا زده میشود که پلن دوم آن متد valueOf است.
اکثر نوعهای درون ساخته (built-in types) یا متد valueOf ندارند یا اینکه متد valueOf خود آن شی را بر میگرداند که در این صورت نادیده گرفته میشود، چون یک نوع اصلی نیست. به همین علت است که تبدیل عددی و رشته ای ممکن است مثل هم عمل کنند و هر دو در پایان متد ()toStringرا صدا بزنند.
عملگرهای مختلف میتوانند با کمک پارامتر preferredType ،هم تبدیل عددی و هم تبدیل رشته ای انجام دهند. ولی در اینجا دو استثنا وجود دارد: تساوی سست (loose equality) == و عملگر + باینری حالتهای پیشفرض تبدیل را انجام میدهند (preferredType یا مشخص نشده است یا اینکه برابر با default است). در این حالت، اکثر نوعهای درون ساخته (built-in types) تبدیل عددی را به عنوان یک حالت پیشفرض، فرض میکنند. به غیر از Date که تبدیل رشته ای انجام میدهد.
در اینجا مثالی از رفتار تبدیل Date آورده شده است:
شما میتوانید حالات پیشفرض متدهای ()toString و()valueOf را تغییر دهید تا به منطق تبدیل شی به داده اصلی (object-to-primitive) تبدیل شود.
توجه کنید که چطور عبارت '' + [101] رشته '101' را برمیگرداند. عملگر + حالت تبدیل پیشفرض را انجام میدهد، و همانطور که قبلا اشاره کردیم Object تبدیل عددی را به عنوان حالت پیشفرض، فرض میکند. بنابراین در ابتدا از متد ()valueOf به جای ()toString استفاده میشود.
در ES5 شما میتوانید با تغییر متدهای toString و valueOf از منطق تبدیل شی به داده اصلی (object-to-primitive) استفاده کنید.
در ES6 شما میتوانید پیش تر بروید و پیاده سازی متد [Symbol.toPrimtive] روی یک شی را جایگزین روال [[ToPrimitive]] داخلی کنید.
بعد از آموزش تئوری، حال زمان برگشتن به مثال هاست:
true + false // 1 12 / "6" // 2 "number" + 15 + 3 // 'number153' 15 + 3 + "number" // '18number' [1] > null // true "foo" + + "bar" // 'fooNaN' 'true' == true // false false == 'false' // false null == '' // false !!"false" == !!"true" // true ['x'] == 'x' // true [ ] + null + 1 // 'null1' [1,2,3] == [1,2,3] // false { }+[ ]+{ }+[1] // '0[object Object]1' !+[ ]+[ ]+![ ] // 'truefalse' new Date(0) - 0 // 0 new Date(0) + 0 // 'Thu Jan 01 1970 02:00:00(EET)0'
توضیحات هر عبارت را در زیر آمده است:
عملگر + باینری، تبدیل عددی را برای true و false انجام میدهد.
true + false ==> 1 + 0 ==> 1
عملگر تقسیم حسابی (/) تبدیل عددی را برای رشته '6' انجام میدهد:
// divide: 12 / '6' ==> 12 / 6 ==>> 2
عملگر + اولویت چپ به راست دارد، بنابراین ابتدا عبارت number" + 15" اجرا میشود. از آنجایی که یکی از عملوندها رشته است، عملگر + تبدیل رشته را برای عدد 15اجرا میکند. در گام دوم، عبارت number15" + 3" به طور مشابه عمل میکند.
“number” + 15 + 3 ==> "number15" + 3 ==> "number153"
عبارت 15 + 3 در گام اول اجرا میشود. از آنجایی که هر دو عملوند عدد هستند، نیازی به کورژن نیست. در گام دوم عبارت 18 + "number" اجرا میشود و از آنجایی که یکی از عملوندها رشته است، تبدیل رشته ای انجام میشود.
15 + 3 + "number" ==> 18 + "number" ==> "18number"
عملگر مقایسه < ، تبدیل عددی را برای [1] و null انجام میدهد.
[1] > null ==> '1' > 0 ==> 1 > 0 ==> true
عملگر یگانی (unary) + ، اولویت بالاتری نسبت به عملگر باینری + دارد. بنابراین عبارت +"bar" ابتدا اجرا میشود. عملگر جمع یگانی تبدیل عددی را برای رشته "ba". از آنجایی که رشته یک عدد معتبر را ارائه نمیکند، نتیجه NaNاست. در گام دوم، عبارت foo" + NaN" اجرا میشود.
"foo" + + "bar" ==> "foo" + (+"bar") ==> "foo" + NaN ==> "fooNaN"
عملگر ==، تبدیل عددی را اجرا میکند. رشته 'true' به NaN تبدیل میشود. مقدار بولی true به 1 تبدیل میشود.
'true' == true ==> NaN == 1 ==> false false == 'false' ==> 0 == NaN ==> false
معمولا عملگر ==، تبدیل عددی انجام میدهد. اما در مورد null اینطور نیست. null فقط با null یا undefined برابری میکند، و با چیزهای دیگر برابری نمیکند.
عملگر !!، هر دو رشته "true" و "false" را از آنجایی که رشته خالی نیستند، تبدیل به مقدار بولی true میکند. سپس، عملگر == بدون هیچ کورژنی، فقط برابری دو مقدار بولی را چک میکند.
!!"false" == !!"true" ==> true == true ==> true
عملگر ==، تبدیل عددی را برای یک آرایه انجام میدهد. متد ()valueOf آرایه، خود آرایه را بر میگرداند و چون داده اصلی (primitive) نیست، نادیده گرفته میشود. متد ()toString آرایه، ['x'] را تبدیل به رشته 'x' میکند.
['x'] == 'x' ==> 'x' == 'x' ==> true
عملگر + تبدیل عددی را برای []انجام میدهد. متد ()valueOf آرایه نادیده گرفته میشود، چون خود آرایه را بر میگرداند که آن هم داده اصلی نیست. متد ()toString آرایه، یک رشته خالی را بر میگرداند. در گام دوم عبارت null + 1 + '' اجرا میشود.
[ ] + null + 1 ==> ' ' + null + 1 ==> 'null' + 1 ==> 'null1'
عملگرهای منطقی || و && ، عملوندها را به boolean کورس میکند، اما مقدار اصلی عملوند را بر میگرداند (نه مقدار بولی). 0 false است، در حالی که '0' true است، چون رشته خالی نیست. شی خالی {} هم که true است.
0 || "0" &==> (0 || "0") &==> (false || true) && true // internally ==> "0" &==> true && true // internally ==> { }
هیچ کورژنی نیاز نیست، چون هر دو عملوند یک نوع هستند. ازآن جایی که عملگر == هویت شی را بررسی میکند (نه برابری شی) و دو آرایه دو نمونه متفاوت هستند، نتیجه falseاست.
[1,2,3] == [1,2,3] ==> false
همه ی عملوندها نوع داده غیر اصلی (non-primitive) هستند، بنابراین عملگر + از سمت چپ ترین، شروع به تبدیل عددی میکند. متد ()valueOf آرایه و شی، خود شی را بر میگرداند، بنابراین نادیده گرفته میشود. ()toString برای پلن بعدی مورد استفاده قرار میگیرد. مورد جالب اینجا این است که اولین {}، شی محسوب نمیشود و به عنوان تعریف بلاک کد محسوب میشود، بنابراین نادیده گرفته میشود. پروسه با عبارت بعدی []+ شروع میکند، که به وسیله ی متد ()toString به یک رشته خالی تبدیل میشود و سپس به 0 .
{ }+[ ]+{ }+[1] ==> +[ ]+{ }+[1] ==> 0 + { } + [1] ==> 0 + '[object Object]' + [1] ==> '0[object Object]' + [1] ==> '0[object Object]' + '1' ==> '0[object Object]1'
این مورد با توجه به اولویت عملگر، قدم به قدم بهتر توضیح داده شده است. از سمت چپ ابتدا عبارت [ ]+ تبدیل به عدد صفر میشود و عملگر ! صفر را تبدیل به true میکند. همچنین در عبارت [ ]! در سمت راست، همانطور که میدانید تبدیل بولی آرایهها و شیها true است که عملگر ! آن را تبدیل به false میکند.
!+[ ]+[ ]+![ ] ==> (!+[ ]) + [ ] + (![ ]) ==> !0 + [ ] + false ==> true + [ ] + false ==> true + ' ' + false ==> 'truefalse'
عملگر - تبدیل عددی را برای Dateانجام میدهد. متد ()Date.valueOf تعداد میلی ثانیه از دوره یونیکس را برمیگرداند.
new Date(0) - 0 ==> 0 - 0 ==> 0
عملگر + تبدیل پیشفرض را انجام میدهد. Date، تبدیل رشته ای را به عنوان تبدیل پیش فرض در نظر میگیرد. بنابراین از متد ()toString استفاده میشود.
new Date(0) + 0 ==> 'Thu Jan 01 1970 02:00:00 GMT+0200 (EET)' + 0 ==> 'Thu Jan 01 1970 02:00:00 GMT+0200 (EET)0'
این مقاله برگرفته از مقاله ی JavaScript type coercion explained است که توسط Alexey Samoshkin منتشر شده است.
برای اطلاعات بیشتر به لینک پایین مراجعه کنید:
https://www.freecodecamp.org/news/js-type-coercion-explained-27ba3d9a2839/