ویرگول
ورودثبت نام
م.ناصر
م.ناصرداستان نویس✒
م.ناصر
م.ناصر
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

حرکت ماشین در روز بارانی از خیابان

به سمت ماشین رفت. دست خیسش را با پشت شلوارش خشک کرد. پارچه را برداشت و آینه ها و شیشه های ماشین را پاک کرد. نشست تا راننده بیاید. داخل ماشین سرد بود. سوییچ را تا نصف دور چرخاند؛ بعد بخاری را روشن کرد. همه دریچه ها را بست تا بخار شیشه جلویی از بین برود. همدمش آمد و ماشین را روشن کرد. ده دقیقه ای گذشت تا نفس بخاری ها گرم شود. توی دو تا لیوان آبجوش ریخت و پودر قهوه را هم زد. بوی قهوه مستت می کرد.

آسمان فریاد کشید و صدای شیون ابر آمد. رعد ریش سفیدی کرد اما نشد. اشک بود که میبارید. آفتاب هم محزون پشت ابر نشسته بود. اما آدمیان از نزاع ابر و باد و فلک و حزن دل انگیز آفتاب خبر نداشتند؛ همان بهتر.

قهوه شان تمام شد. برف پاک کن بیکار نبود. جیر جیرش کم کم داشت در می آمد تا غر بزند. فقط موسیقی کلاسیک لازم بود تا فضا به اوج زیبایی برساند. رادیو هم اخبار می گفت. پیاده شدند تا تکانی به بندشان بدهند و کمی کش بیایند و چند عکس بگیرند. عاشقانه خوبی برایشان رقم خورد. همه چی از داخل ماشین زیبا به نظر می آمد. آن بیرون سر چهارراه دخترکی بدون لباس گرم فال بدست، شیشه ماشین را میزد تا شاید فرجی شود. زوج ناراحت شدند و او را سوار کردند تا به جایی که مرتبط با آن بچه است برسانند. دخترک می گفت:« همه ماشین ها مرا می دیدند اما انگار نه انگار من اون بیرون دارم میلرزم از سوز سرما. بعضی هم از روی چاله آب می رفتند تا مرا خیس کنند. الهی که بمیرند.».....

این خاطره جالبی بود از دخترک و دخترک کسی نیست جز من ده سال پیش.

داستان کوتاهبارانماشینخیابانفال
۱۱
۱
م.ناصر
م.ناصر
داستان نویس✒
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید