پادکست جدایی...
چی شد که تصمیم به ساخته شدن پادکست جدایی گرفتیم؟
چی شد که اصلا اسمش این شد؟
و چی شد که این تیم جمع شد؟
همه اینها، خاطراتی خواهند شد که هرگز از یاد ما نخواهند رفت.
روزی من و محمدجواد با هم آشنا شدیم. روز اول یا چندم مدرسه بود که اون تازه به مدرسه ما پا گذاشته بود. از اوایل حضورش داخل مدرسه یادم میاد که خیلی با اخلاق و رفتار های اون حال نمیکردم یا بهتره بگم هیچکدوممون حال نمیکردیم. تا هفته ها همینطور به توهین و مسخره و تیکه انداختن به این بنده خدا ادامه میدادیم که یه روز خیلی ناگهانی عجیب موضوعی جالب رو درموردش فهمیدم. اینکه اون هم مثل من عاشق نوشتنه و عشق بازی و فیلم و سریال و انیمه داره(البته من تا اون موقع هنوز حالم از انیمه بههم میخورد! راستی ببخشید؛ اصلا برام جالب نبود).
پیش رفتیم و به نوشتن داستان ادامه و توضیحش برای همدیگه ادامه میدادیم تا اینکه یه روز تصمیم به نوشتن یه داستان حرفهای باهمدیگه گرفتیم. تصمیم بر این بود که داستانی با سبک و سیاق فانتزی باشه چون خیلی عاشق این ژانر بودیم و همیشه تو فرهنگ معاصر، خلأ این ژانر رو در ادبیات میدیدیم. وقتی هی مینوشتیم و هی پاره میکردیم. هی مینوشتیم و هی پاره میکردیم و همینطور این چرخه تا روز ها و هفته ها ادامه داشت تا اینکه یهروز فهمیدیم محمدمهدی هم نوشتن رو هم دوست داره و هم توش استعداد داره. من هم که از خدام بود با یکی از رفیق های خوبم به این کارادامه بدم رفتم سراغش و داستان رو براش توضیح دادم و از قضا اون هم خیلی سریع قبول کرد. وقتی محمدمهدی هم وارد قضیه شد کار هم به همراه اون جدیتر پیگیری میشد. داستان داشت عالی پیش میرفت و شخصیت پردازی و خط داستانی داشت به نتایج خیلی خوبی دست پیدا میکرد. داستان ما با این داستان ادامه داشت و جلو میرفت. ولی خب، ما نه اونقدر حرفهای بودیم و نه آموزش خاصی دیده بودیم. همین قضیه باعث شد تا ما دنبال کسی باشیم که به ما دوتا دونه چیز یاد بده. قضیه ادامه داشت تا اینکه سر امتحانات نهایی سال نهم با آقای م.ث آشنا شدیم. از قضا ایشون دستی بزرگ بر آتش داستان نویسی داشت و خیلی هم خوش ذوق بود. ما داستانمون رو پیش ایشون بردیم و براشون کلیات رو خوندیم و ایشون هم بسیار استقبال کردن. آره خلاصه بگم که آقای م.ث روز ها و هفته ها به ما نکات بسیار آموزندهای رو گفتن و ما هم به دنبال به دنبال حرف های این عزیز داستانمون رو پخته تر میکردیم. تا اینکه یه روز دیدیم داره کار بر خلاف وفق مراد ما پیش میره. کم کم درسترسی به آقای م.ث داره سختتر میشه و کسی که مسئول نوشتن دیالوگ ها و فیلمنامه نویسی داستان بود داره علاقهشو به کار از دست میده. آره؛ مثل اینکه محمدمهدی دیگه نمیخواد بنویسه و بهنظرش ادامه والیبال براش خیلی بهتره تا ادامه کار لاینفع نوشتن. اون به هر ضرب و زوری که بود از ما جدا شد و دیگه ننوشت. خدا میدونه که با چه کسی و کِی، چه صحبتی کرده بود که اینطور نظرش تغییر کرد(البته بگم من میدونم اون فرد کی بود. ولی خب).
من و محمدجواد دیگه رمق گذشته رو نداشتیم. به حرف میگفتیم که دوباره ادامه میدیم و میترکونیم ولی در عمل... بعلهه، هیچِ هیچ. همینطور روزها در دوران تابستون سپری میشد و کسی کاری نمیکرد؛ تا اینکه یه روز من موضوع پادکست رو انداختم وسط و به محمدجواد گفتم چرا نریم همین داستان هایی که مینویسیم رو پادکستش نکنیم؟ اون هم گفت چه عالی بریم تو کارش. منو محمدجواد که دوباره روحیه قبلی داشت بهمون برمیگشت، همینطور به ایدهپردازی و کارهای فنی پادکست میپرداختیم تا اینکه بعد چندتا ایده به این رسیدم که باید داستان هامون رو در کالبد ایده جدیدی ارائه بدیم که تاحالا نبوده و اون ایده هم چیزی نبود جز «روایت داستان جدایی هایی که سازنده بود». هربار داستانی رو روایت میکنیم که درونش یک جدایی رو روایت میکنه و قصدمون شکستن کلیشه جدایی بود. اینبار جدایی قرار بود هرچیزی رو شامل بشه. جدایی از رفیق، جدایی از خواهر یا برادر، جدایی از مادر و پدر و یا حتی جدایی از یک اسباب بازی، و یا حتی جدایی در ابعادی دیگه، مثل جدایی از خود قبلیمون یا جدایی از انگیزه هامون. اینبار جدایی رو به همین راحتی نمیشه تشخیص داد. پس باید تا آخر هر داستان پاش بشینیم و ازش درسی جدید بگیریم.
این تازه شروع ماجرا بود. سیر مشکلات بود که بر ما سرازیر میشد. از ساخت فید پادکست گرفته تا پول اشتراک میزبان پادکست و وقتی که ازمون میگرفت. همه اینها ولی بازم باعث نمیشد که مارو از جدایی دور کنه. ما وصل شده بودیم به جدایی.
برای شروع کار، گشتیم دنبال خوشصدا ترین کلاسمون و این حرکت خیلی هم خوب جواب داد. ما صدرا رو پیدا کردیم. صدرا از همه نظر برای این کار عالی بود. صدای خوب، پرتلاش، عاشق گویندگی و همینطور خودش هم یک نویسنده قهار و با استعداد. پس کار رو با صدرا شروع کردیم و نوشته هارو دادیم دستش و فایل mp3 ازش تحویل میگرفتیم. حالا بهخوبی کار ها تقسیم شده بود. محمدجواد مینوشت، صدرا میخوند و من تدوین میکردم(البته بگم که تقریبا همه تو کار هم دخالت داریم و صرفا این تقسیم وظایف یه چیز کلیه). حالا کار ما دیگه رو غلتک افتاده بود و دیگه هیچ مشکلی نمیتونست جلومون رو بگیره.
رفتیم جلوتر و دیدیم که اوه اوه؛ به ۱۰۸ دلار پول برای خرید اشتراک پادکست نیاز داریم. حالا این پولو از کا بیاریم. تو همین فکرا غرق بودیم که انگار خدا آقای م.ع رو برامون رسوند. ایشون کار مارو شنیدن و از اونجایی که خودشون صاحب رسانه بسیار بزرگی در سطح کشور بودن، از ما خواستن تا پروژه ای رو براشون انجام بدیم و در ازای اون، ۱۰۸ دلار به ما میدن. و دیگه چی از این بهتر. حالا دیگه هیچی نمیتونست جلوی پیشرفت مارو بگیره و ما بودیم که ما تمام سرعت میتاختیم.
در همین حال بودیم که یهروز خبر از محمدجواد به گوش من رسید که بعلهه. محمدمهدی سرش به سنگ خورده و میخواد برگرده. چه عالی! چی از این بهتر؟ ولی این وسط من هنوز دو دلم که آیا به عنوان مدیر تیم اجازه بدم که برگرده یا نه؟ باید چه کاری رو انجام بدم؟ اون آدم با استعدادیه و خیلی میتونه به ما کمک کنه. ولی خب اگه دوباره بخواد تیم رو ول کنه و یه ضرر هنگفت به ما بزنه که اینبار جبرانناپذیر باشه چی؟ آیا ارزشش رو داره. توی همین فکرا بودم که دلو زدم به دریا و قبول کردم. با اومدنش کار ما خیلی بیشتر رو غلتک افتاد. پروژه آقای م.ع رو با صدای محمدمهدی ضبط کردیم و خیلی خوب جواب داد. محمدمهدی دوباره شروع به نوشتن داستان قدیمی ما که پاش خیلی عرق ریختیم کرد. و حالا امیدواریم که در ادامه هم عالی پیش بره(هرچی که خدا بخواد همون میشه).
ممنون که تا آخرش خوندید. خیلی ممنون میشم اگه صفحه جدایی رو هم دنبال کنید. خدارا چه میدانید؟ شاید شمایی که الان مارو دنبال میکنید، یهروزی به عنوان یکی از اولین دنبالکننده های یکی از بزرگترین صفحه های پادکست ایران شناخته بشید.
https://castbox.fm/va/5674666
جدایی | jodaei
https://podcasts.google.com/feed/aHR0cHM6Ly9mZWVkLnBvZGJlYW4uY29tL21haGRpbWFkL2ZlZWQueG1s?ep=14