
این مطلب تجربه شخصی من در دوران راه بری شرکت و تیم داری است، هدف از نوشتن آن طرح سوال و در عین حال استفاده از تجربیات شما خواننده محترم است، از وقتی که می گذارید سپاسگزارم.
بیش از ۱۰ سال است که شرکت داری و تیم داری می کنم، در این مدت با مسئله ای مهم روبه رو هستم در برخورد با نیروی انسانی که در تیم مشغول به فعالیت است، مشکلی که باعث معطل ماندن بسیاری از پروژه ها و در نهایت نارضایتی مشتری است.
پس از تنفیذ اختیار به مدیران میانی و یا کارشناسان پروژه و اطمینان خاطر از این که در امور محوله بدون نگرانی می توانند تصمیم بگیرند و در نهایت به خروجی برسند و در این مسیر مجموعه پذیرای هرگونه تجربه اندوزی آنهاست، علی رغم تصور همه تصمیم گیری ها و نهایی کردن امور بر گردن خودمان است؟
از امور کوچک و پیش پا افتاده تا تصمیمات زیربنایی مهم، همه و همه را درنهایت باید به تنهایی جمع کنیم.
نمیدانم شاید محول کردن امور اشتباه است؟ یا آدم های تیم ظرفیت کافی برای آن را ندارند؟ یا روش برخورد ما اشتباه است؟ در هیچ موردی یاد ندارم که نسبت به تصمیم مستقل کارمندی چرایی یا آن را توبیخ کرده باشم، همیشه حمایت بوده است.
همیشه در تصوراتم این بوده است که کار را که واسپاری کردم تا تمام شدن و نتیجه بخش بودن به سراغ خودم برنگردد اما تقریبا پس از واسپاری هر روز درگیر آن هستم و در برخی مواقع باید خودم آستین را بالا بزنم و جمع بندی کنم و در این زمان تنها یک جمله ناراحت کنند به ذهنم خطور می کند؛ پس چرا به او حقوق می دهم؟!
این که نیرو را همه جوره حمایت می کنی آموزش می دهی و دست و بالش را برای تصمیم گیری باز میگذاری اما به نتیجه نمی رسی آزار دهنده و یکی از بزرگ ترین سوال هاست.
این که نیرو نگران از چیست؟ خروجی کار را گفته ای و انتظارات را و همچنین از خودت غول دوسری نساخته ای که ترس باعث این موارد باشد اما بازهم شاهد آن هستی و ناراحت کننده است.
همه تیم تلاش می کنند توپ را به نزدیکی دروازه حریف می رسانند موقعیت تک به تک و در نهایت توپ را به بیرون میفرستد که این بسیار مایوس کننده است.
حالا اگر شما تجربه ای در این خصوص دارید که منجر به راهکار شده است لطفاً به اشتراک بگذارید. این راهم بگویم به دنبال مباحث آکادمیک این حوزه نیستم و مد نظرم خواندن تجربیات ناب است و بعداً گردآوری آن در قالب مقاله ای مناسب.