چشمِ ما بیحسرتِ عُمرِ دگران شد، ای رفیق
شورِ ما از خویشتن برخاست، نه از باغِ رفیق
در گذرگاهِ جنون، این وادیِ اندوه و شب
شادیام گاهی چو بَرقی زد و بگذشت از طریق
خوابِ خلقان نقرهی ماه است بر آبِ سراب
ما ولی در آتشِ خود یافتیم آیاتِ دقیق
دست بردار از تماشایِ جهان در چشمِ غیر
هر که خود را دید، شد آزاد از کَفِّه و میق
غصه را معنای دیگر داد شوقِ بینشان
زخم وقتی فهم شد، شد نردبانِ عِشقِ طریق
سدّ راهِ ما نه فقر و رنج و طوفان و غبار
حسرتِ تقلید بود، کِش میکِشید از ما فریق
هرچه غیر از راهِ خود دیدیم، شد تکرارِ وهم
اصلِ ما دریایِ آرام است و این امواج، همطریق
گرچه غرقِ جنونیم، این جنون آیینه بود
تا ببینیم آنچه پنهان بود در عمقِ طُبیق
پس مگو «دیگر کسی را زندگانی خوشتر است»
هر که خود را یافت، شد امیدِ فردایِ خَلِیق
ما و این اخگر که از دل شعله میگیرد هنوز
صبحِ ما از ما برون ناید؛ برون، شامِ عتیق
میم.قاف
میم.قاف