حدوددو ماه شده که برگشتم خونه و هنوز دانشگاه بهم اجازه ی دفاع نداده . الان که دارم براتون مینویسم عصر شده . چراغای اتاقم خاموشه و من در تاریکی مطلق . مثل درونم . به تختم نگاه میکنم . به اتاقم به سقفش . به پیام هایی که قبل از اینکه دانشگاه برم برای کائنات مینوشتم . حدود 3ساعت مونده به حرکت اتوبوس و خواستم براتون از دلتنگیام برای این اتاق بنویسم و شاید این اتاق هم میخواد چیزی بهم بگه ولی نمیتونه . اما من میدونم دلش پره . بهم میگه نامرد تو 9 ماه نبودی . حسرت یه تخت خواب داشتی حالا که اومدی توی اتاق خودت بیشتر بمون . تورو خدا بیشتر بمون منم تنهام آخه .دلیل رفتم تموم کردن دفاعه . هرچقدر تماس میگیرم و پیام میدم کسی جوابگو نیست . میخوام حضورا برم ببینم چرا اجازه ی دفاع ندارم ؟ مشکل چیه ؟ چرا من رو اینقدر آلاخون والاخون این شهر و اون شهر میکنن .
امروز نمیدونستم آخرین صبحیه که روی این تختم . دیشب نمیدونستم فردا شب به این موقع توی اتوبوس در حال دل کندن از اتاقمم . جدا شدن سخته . نادیده گرفته شدن سخته .
وقتی رسیدم براتون از حال و هوای این شهر گرم با آدمایی که 90درصد بد دهن و بد اعصابن براتون مینویسم . خدارو چه دیدی شاید به دردتون خورد . با خودم میگم کاش برگردم به قبل از دانشگاهم . روزایی که توی همین شهر خودم کار میکردم و میرفتم خونه ی خودمون بدون اینکه به فکر جای دیگه و شهر دیگه باشم . میدونستم تا آخر باید همینجا باشم ولی الان توی بلا تکلیفی خاصی ام .. کلا شهر دیگه ای رو دوست دارم . درسم یه شهر دیگس . خونه و مهم تر از هر چیزی تختم توی شهر دیگه ایه .
دوتا کتاب گرفته بودم از کتابخونه ی مورد علاقم . آبنبات هل دار و نیمه ی تاریک وجود . تا اواسط کتاب اولی رفتم که مجبور شدم برای این جابجایی برم پس بدم کتابو . حالم گرفتس
کاش تهش خوب باشه .
