دیروز یک جلسه ی تلفنی یک ساعت و نیم با تراپیستم داشتم و تنها کسیه که میتونم باهاش تا اینحد راحت باشم . البته شماها هم هستین ولی خب اون طرف مانیتور نشستین و نمیتونیم با هم حرف بزنیم ...
اول هفته ی آینده میرم تهران . اینطور که معلومه کسب و کار ها باز شدن و چند تا یی هم پروژه گرفتم که این بهونه ی خوبی شد برای برگشت به تهران زیبا .. وای که چقدر دلم واسه تهران تنگ شده ... اصلا از همین الان یه ذوق عجیبی تو دلم دفتاده که قلقلکم میده ...
راستشو بخواین 6 ماهه که توی این شهرم و جز کارای فلافلی و ظرفشویی چیزی بهم پیشنهاد نمیشه .. یادتونه گفتم رفتم یه کافه کار کردم و پولمو نداده ؟ رفتم اداره ی کار چند روز پیش و به مسئولش گفتم یه نفر یک روز پول کار کردنمو نداده میشه بهش زنگ بزنید بگید ؟ بنده خدا تماس گرفت و طرف دبه کرد ... وای از این مردم . شاید روزی شیشه ی کافه اش رو شکستم که ویدیو اش رو حتما منتشر میکنم ...
منتظرم دانشگاه ها تکمیل ظرفیت بزنن و ارشد رو بدون کنکور و استعداد درخشان ثبت نام کنن .. این روزا بیشتر از همه استرس درسم رو دارم .. نه برای سربازی برای اینکه واقعا درسم رو دوست دارم چون اگرم نشه سربازی رو الان قرار نیست برم . الان اوج جوونی منه .. درضمن تازه از جهنمی به اسم قم خلاص شدم . چرا باید خودم رو دوباره توی یه دام دیگه بندازم . تازه الان تو این سن ...
سرم پایینه . این روزا خیلی دیر به دیر وقت میکنم بیام براتون بنویسم . ولی سعی میکنم یه تاریخی رو مشخص کنم و هر هفته یک روز خاصی براتون بنویسم . مینویسم تا بدونم کسایی رو دارم هنوز کنارم .
