همچنان قم سرد و سرد تر میشه . چند روز پیش سرایدار خوابگاه در زد و گفت قراره بری .. گفتم کجا ؟ چرا ؟ گفت تماس بگیر با مدیر خوابگاه .. تماس گرفتم و گفت قراره ورزشگاه بیاد و 10 روز نباید باشی .. بهش گفتم پس من کجارو پیدا کنم توی این سرما ؟ نمیشه یه کاریش کنین ؟ یکم سکوت کرد و گفت نه .. شروع به جمع کردن وسایل کردم و فردا صبح خوابگاه رو ترک کردم و باز رسیدم زیر صفر ... همچنان مثل یه آواره بودم .. برگشتم محل کارم و کیف پر از وسیله ام رو اونجا گذاشتم و خودم شبها حرم رفتم . فکر میکنم یادتون باشه .. ماه اردیبهشت پدر و مادرم اومدن قم منو ببینن و واسه دیدنم ادرس رستورانی رو که داخلش سالنکار بودم رو دادم و اونا اومدن نشستن و منم قبلش بهشون گفتم اگه اومدین نگین پدر و مادر منین که یه موقع کارفرما به حساب شما به من کمتر سخت بگیره و اونام قبول کردن اونا اومدن داخل و پدرم رفت سر یه میز که من بهش گفتم برید vip بشینین .. اونا رفتن نشستن و من فقط نگاشون میکردم .. چقدر موهای پدرم سفید شده بود . چقدر صورت مادرم چروک شده بود .. یادمه مادرم فقط به من نگاه میکرد و من خجالت میکشیدم از نگاه کردن بهش . بعد از خوردن غذا رفتن اونطرف خیابون داخل ماشین تا کار من تموم بشه و باهم بریم خوابگاه . یادمه وقتی داشتم ظرف غذاشونو جمع میکردم گلوم درد گرفت و فهمیدم بغض کردم ... همینطور که سفرشونو جمع میکردم اشکم میریخت توی سفره ... ساعت 12 شده بود و رفتم اون طرف خیابون دیدم پدر و مادرم توی ماشین خوابشون برده ...
توی این شبها میرم کنار همون رستوران و میشینم و فقط نگاه اون مبلی میکنم که پدرم و مادرم اونجا بودن و یهو گریم میگیره . این تنها جاییه که رد پای پدر و مادرم به جا مونده .. پریشب خیلی گریه کردم ... یادمه مردم نگام میکردن و برای من اصلا مهم نبود ... وسط پیاده رو داد میزنم مامان غلط کردم ... بابا منو ببخش .. بابای عزیزم . خدایا غلط کردم و وسط خیابون بود ک زار میزدم . فرداش مادرم زنگ زد و گفت خوابتو دیدم(همیشه همینطوره ... مادرم خوابهای درمورد من میبینه) گفتم چه خوابی ؟ گفت تو از یه دیوار پریدی پایین و گفتی مامان من خیلی سردمه یه چیزی بهم بده اینجا خیلی سرده ... گفت طوری شده ؟ که نتونستم بگم ..
دلم میخواد مامان که زنگ میزنه از محیط کار بیام بیرون اگه سر کلاسم بیام بیرون و با حوصله باهاش حرف بزنم . سعی کنم بخندونمش ..
