سلام... مدتی میشه که چیزی ننوشتم .. راستی عیدتون مبارک . شروع کنیم . از 3 شیرینی فروشی اخراج شدم و حالا 18روزی میشه که سالنکار یک رستوران مجلل شدم وظیفه ی من گرفتن سفارش و بردن غذا سر میزه و آخر شب نظافت و بعد یک ساعت پیاده روی تا خوابگاه . گفتم خوابگاه .رئیس خوابگاه یک هفته ی پیش گفت باید طبقه ی بالا رو تخلیه کنیم و به طبقه ی پایین بریم ... دوستام رفتن و من هنوز هستم و امشب که رسیدم دیدم برق های بالا رو قطع کردن و بالاخره بعد 5دقیقه جستجو باکس برق رو پیدا کردم و کلید اتاقمو و راهرو رو زدم و برگشتم ...
8ماه شد یادته اولین روز های نوشتن این رشته وبلاگ رو ؟ آخ که چی کشیدم تو حرم و حالا که 240روز دوری از خانواده و ثبت کردم میفهمم که چقدر دوستشون دارم چقدر دلم واسشون تنگ شده میدونی یه وقتایی درسته قفلی میزنن و ول کن نیستن ولی راه دور که میای یه جور دیگه دوستشون داری ... چند روز پیش توی پارکی نزدیکی دانشگاه قدم میزدم که یهو یه جایی پیدا کردم که کسی نبود ... نشستم و زانو هامو بغل کردم بغضم ترکید و زانو هام خیس شد دیگه بند نمیومد ... یاد پدرم افتادم وقتی اسممو صدا میزد و من با بی میلی جواب میدادم . یاد مادرم که تصورش میکردم پای جا نماز و دعایی که برای من میفرستاد . کی میرسه روزی که یه ماشین مستقیم به ترمینال بگیرم و برگردم شهر خودمم . خونه ی خودم . لپ تاپم رو روی میزن اتاقم بزارم و اینجا بنویسم رسیدم روزی که بتونم سر سفرای بشینم و غذای خونگی گرم بخورم ... نه اینکه خسته شده باشم یا بخوام عقب بکشم . نه فقط
فقط دیگه یادم نمیاد چهره ی پدر و مادرم چه شکلی بود
