ماندن

ماندنی که باشد می‌ایستد, چند سواهی با چشمانت حرف حساب می‌زند, سنگ‌هایش را با نگاهت وا می‌کند و می‌ماند برای همیشه؛ می‌ماند تا تو نگویی او رفت بی‌خداحافظی.

می‌ماند تا چشمانت را فراموش نکند زیرا چشم‌های تو صادق‌ترین عضو بدن توست, همان چشمان خاکستری همان نگاه شور‌انگیز که تنها عامل امیدواری اوست.

می‌ماند و می‌داند آنچه امروز او را آزار می‌دهد حتما روزی خاطره می‌شود داد‌‌وفریادهایت, بیخوابی‌اش و هزاران دلیل برای رفتن.

او می‌ماند با آنکه می‌داند مردها در چهارچوب عشق و محبت به وسعت غیر قابل تاملی نامردند, او همه اینها را می‌داند و پا به رفتن نمی‌دهد, چون به تو و چشمانت ایمان دارد, چشم‌هایی که حرف‌ها دارند برای گفتن برای اشکار کردن آن راز کزایی...

او می‌ماند چون دلیلی برای رفتن ندارد. او به تو عادت کرده, حتی اگر از جنس دیوار هم باشد پنجره‌وار دوستت خواهد داشت.

باور کن...

من قلب او هستم و این را برای تو و آن چشمان زیبایت می‌گویم,چون می‌دانم که او در تک تک آدم‎های این شهر شلوغ منتظر پیدا کردن آدمیست چون تو...