
امروز من قصد دارم شروع کنم برای حرف زدن با تو ..خیلی حرفها با تو دارم خیلی وقت هست میخواهم با تو صحبت کنم با تو حرفهای نگفته ام را بزنم امروز را دوست دارم چون امروز موقعیت پیش آمده تا با تو صحبت کنم شاید اگر این موقعیت را خودم هم میخواستم میتوانستم بوجود بیاورم نخواستم تا با تو هم صحبت شوم نتوانستم با تو هم صحبت شوم... این قصور من بود تو مرا محرم میدانستی تو مرا دوست میدانستی و تمام حرفهایت را به من میگفتی ولی من .....
امروز تمام حرفهایم را با تو میگویم البته شاید همه را هم نتوانم حالا به هر دلیلی.... شاید زمان یاری ام نکند ...شاید کلمات یاری ام نکند شاید تو را برای بعضی حرفهای دلم محرم ندانم شاید ها و شاید ها ......
ولی خب باید از یک جایی شروع کرد اینهمه شاید و باید و اما و اگر چاره کار نیست و باید شروع کرد تا به جایی رسید باید همانطور که تو مرا دوست میدانی منم تو را دوست بدانم و دوست بدارم ....
مهدیه جان من قلم توام .....
قلمی که روی کتابهایی که تو میخوانی هستم جز جدانشدنی کتابهایت و خواند ه هایت .... قلمی که یار و یاور همیشگیت هستم و همیشه در کیف و دست تو هستم قلمی که محرم اسرار تو هستم شاید از یک دوست دوست ترهم هستم شاید از خودت نزدیک تر به خودت هستم چون چیزهایی که با من مینویسی شاید هیچگاه نتوانی به زبان بیاوری چیزهایی که با من مینویسی شاید حتی اگر با صدای بلند بخوانی برات نا آشنا خواهد بود برات غیر قابل درک خواهد بود در دفتری که آرزوهایت را مینویسی و تاریخ میگذاری برای رسیدن به آنها و من شاهد رسیدن به آرزوهایت میشوم و تمام روزهایی که به خواسته هایت میرسی با من مینویسی و من چقدر خوشحال میشوم از این خوشحالیت از این رسیدن ، از این تلاشهایت برای رسیدن ....
با من در گوشه هایی از کتاب هایت چیزهایی مینویسی با من تمام مهم های خوانده هایت را زیرشان خط میکشی تا اگر دوباره به کتابت رجوع کردی من با جوهری که از وجودم در کتاب نهاده ام برایت راهنما باشم کمک حالت باشم تا جاهایی را که میخواهی زودتر پیدا کنی و زودتر خوانده هایت را مرور کنی
در دفترت گزیده هایی از کتابهایی که میخوانی مینویسی من باید از تو ممنون باشم چون اینهمه معلومات مرا افزایش میدهی وقتی دانسته هایت را ، خوانده هایت را با من به اشتراک میگذاری خوشحال میشوم چون معلوماتم هر روز با تو بیشتر و بیشتر میشود
میدانم تو مرا خیلی زیاد دوست داری و همیشه مرا در کنار تنهایی هایت جا میدهی تو با من دلتنگی هایت را مینویسی در دفتر خاطراتت شاهد تمام لحظه به لحظه ی روزهایت هستم هر اتفاق خوبت را شاهدم ، هر دلخوری که در طول روزها و ماهها و سالها برات پیش می آید شاهدم از خوشحالیت خوشحال میشوم و سریعتر روی سطرهای دفترت راه میروم و کلمات و جملات را مینویسم و در دلخوری هایت لنگان لنگان روی سطرها خودم را جلو میبرم
شاید می توان گفت من سنگ صبور تنهایی هایت هستم خیلی خوشحالم که میتوانی به من اعتماد کنی خوشحالم که میدانی من حسود نیستم تا به تو حسادت کنم خوشحالم که در کنار توام.....