وقتی پانتومیم بازی میکنیم تمام تمرکزمون روی منتقل کردن منظورمون به همبازیمونه.
پز نداریم، اصطلاحات پیچیده نداریم، نمیخوایم چیز اضافهای نشون بدیم. پوستکنده و خالص میخوایم منظورمون رو برسونیم. خیلی تلاش میکنیم که همه چیز رو ساده منتقل کنیم.
وقتی پانتومیم بازی میکنیم دائم سعی میکنیم طرف مقابل رو روشن کنیم، بهش فرصت درگیر شدن(engage) میدیم.

عبارتهای بزرگ رو میشکونیم و سعی نمیکنیم همهی موضوع رو یکباره بازی کنیم، کلمه به کلمه بازی میکنیم.
اگه همبازیمون درست حدس بزنه تشویقش میکنیم. اگه هم اشتباه کنه وقتی صرف تنبیهش نمیکنیم به توضیح دادن به شکل دیگهای ادامه میدیم.
وقتی داریم حرکات همبازیمون رو حدس میزنیم تمام تلاشمون رو میکنیم که بفهمیم، به منظورها و احساسات توجهی نمیکنیم. ششدانگ حواسمون پی اینه که دوستمون سعی داره چی بهمون بگه.
پانتومیم در واقع تلاشی است برای فهمیدن یک موضوع، تلاشی دو سویه. هر چقدر سخت، هر چقدر بیکلام، من تلاش میکنم که بفهمم.
خیلی خوبه که پانتومیم بازی کنیم. این بازی باعث میشه بین عمل/حرکت بدن، ذهنمون و کلاممون هماهنگی ایجاد بشه. باعث میشه سعی کنیم شفاف صحبت کنیم. صحبت کردن که همیشه کلام و صدا نیست. اما ریشهی اون کلام و اون حرکت از یه جاست. پانتومیم باعث میشه اون یه جا ورزیده و تقویت بشه.
🆔 کانال تلگرام من: https://t.me/lifeAsAService