یه جملهای خوندم چند روز پیش که نوشته بود:
«حکومتها شاید تنها ۱۰٪ طول عمر خود مردم را از خطرات واقعی حفظ میکنند، ۹۰٪ در حال محافظت از مردم در مقابل ترسها هستند»
دیدم چقدر خوب میگه! یک حکومت مگه چقدر در طول عمرش با بحران و حوادث واقعی روبهرو میشه؟ اکثرش رو داره با شایعات و ترسها میگذرونه.
ترس مردم از گرون شدن سوخت.
ترس مردم از بیماریهای واگیردار.
ترس از بیثباتی مالی و غیره.

منو به این فکر واداشت که توی هر جمعی، وقتی ما به عنوان مسئول نقشی ایفا میکنیم چنین توزیعی وجود داره. به عنوان والدین ما مجبوریم بچهمون رو از ترس لولوی زیر تخت در امان بداریم. یا نذاریم بترسه که شکلاتهاش تموم میشن. بزرگتر که میشن باید حواسمون به ترس از درس و امتحانشون باشه و بعدش هم احتمالا ترسهای نوجوانی و ترس از مرگ و غیره. به عنوان مسئول یک شرکت باید حواسم باشه کارمندها ترس از دست دادن موقعیت شغلی رو نداشته باشن. بچهها حس بیعدالتی نکنن. حس تعلیق نکنن، حواسم باشه قراردادها سروقت تمدید بشه. حس رهاشدگی نداشته باشن.
اگر نتونیم در نقشی که داریم از افراد همگروهمون در مقابل این ترسها محافظت کنیم ابعاد موضوع خیلی گسترش پیدا میکنه. ترسها به واقعیت گره میخورن(منظورم این نیست لولو واقعا میاد بیرون بچه رو میخوره!)، کوچکترین اتفاقی در واقعیت(حتی در حد مثلا خراب شدن یخچال شرکت) میتونه توی حافظهی تداعیگر افراد به سرعت اون ترسها رو فعال کنه و overthink اتفاق بیفته و تولید شایعات از سمت دیگه این روند رو از کنترل خارج کنه(شرکت پول نداره حتی یخچال رو درست کنه پس بهتره بریم از اینجا). مثلا بچهمون اینقدر ترسش واقعی میشه که مجبور میشیم برای جلوگیری از آسیب روانی خونه رو عوض کنیم!
بیتوجهی میتونه این ترسها رو به سمت همگرایی بحرانها سوق بده. به خودت میای میبینی ترسهایی که در ذهن آحاد بوده تبدیل شده به بحرانهایی واقعی که دارن به سمت هم حرکت میکنن(دردسر درست کردن یخچال کم بود حالا باید بشینم به افراد شرکت که دارن استعفا میدن بفهمونم اوضاع خوبه تا نرن!).
در شرایط همیشه مضطرب یا ترسناک امکان رشد وجود نداره پس آدمها کوتوله میشن. بچه همیشه ترسوعه و از دوستاش عقبه، کارمندها آرزوی بزرگ ندارن، خانواده ضعیفه و یه مسافرت ساده رو هم نمیتونه هندل کنه.
ترسها تبدیل به نقاط کور و تاریک گروه میشن. آدمها معمولا در مورد ترسهاشون حرف نمیزنن(یا میترسن یا احساس شرم میکنن) اما خیلی خوب به هم منتقلشون میکنن. یهو به خودت میای میبینی همه مضطرب هستن، مشکلات یهو سر برمیارن ولی نمیدونی از کجا!؟ شرکت یهو کم میاره خانواده یهو جا میزنه؟ چرا؟ از کجا؟ دلیلش چیه؟ حالا مگه میتونی کسی رو به حرف بیاری؟ یا اصلا اگه به حرف بیاری اونقدر خفن هستی که ریشه رو در بیخ روان آدمها پیدا کنی؟
متاسفانه/خوشبختانه چه بخوایم چه نخوایم در ما آدمها احساس مقدم بر تفکره. آدما اول احساس ترس میکنن بعد فکر میکنن از چی میترسن(تازه اگه فکر کنن!) علاج واقعه رو باید قبل از وقوع کرد.
پینوشت:
اضطراب ترس از ناشناختههاست. وقتی ترسی داریم که ریشهاش رو نمیدونیم بهش میگیم اضطراب. اولین راه کاهش اضطراب پیدا کردن ریشهاش و تبدیلش به ترسه. باید حداقل بفهمیم با چی طرفیم بعدش ببینیم از پسش برمیایم یا نه؟ ترس عواقب و اثرات زیادی داره ولی این اضطراب لعنتی خیلی چیز بدتریه. موریانه است، یه انگله که میافته به جون آدم و از داخل میخوره آدمو. شجاعت لازمه که بریم دنبال اضطراب و تبدیلش کنیم به ترس. گاهی پیدا کردن ریشهی اضطراب به واقع ترسناکتر از خود ریشه است. چون ممکنه چیزی رو توی صورتمون بکوبه که خالیمون کنه. گاهی اصلا همین که جرات دنبال کردنش رو نداریم ترسناکترین بخششه
کانال من در تلگرام:
🆔 https://t.me/lifeAsAService
lifeAsAService@