یادش بخیر...
انگار نه انگار که یکسال گذشت. مثل همیشه، روزهای فرد میرفتیم باشگاه و تو سرما با صحبت کردن سر خودمون رو گرم می‌کردیم تا زمان شیفت قبلی تموم بشه. چرا حالا از سرما گفتم؟! چون الان مثلاً تو فصل های سرد سال قرار داریم.
کلی انرژی برای تمرین داشتیم. با شلوغ کاری بچه های کوچیک‌تر وارد باشگاه می‌شدیم. لباسامون رو که عوض می‌کردیم دیگه شخصیت 5 دقیقه پیش رو نداشتیم و هرکس بر اساس رنگ کمربندی که داشت تو صف کلاسی قرار می‌گرفت. گرم می‌کردیم. تمرین و بعد هم وارد مرحله سرد کردن می‌شدیم. دیگه جونی برامون نمی‌موند که با انرژی که وارد باشگاه میشیم با همون انرژی هم خارج بشیم. ??
واقعاً دلم تنگ شده برای اون صمیمیت بین استاد و هنرجوها. برای تمرین‌هایی که دیگه چشات سیاهی می‌رفت. برای اون 1 دقیقه استراحت بین تمرین و ...
خیلی دوست دارم اون روزهای خوب برگرده و جایگاه خودم رو فراموش نکنم.?
