
وقتی یه برنامه ایجاد میکنیم گاهی پیش میاد که یسری مقدارهارو جایی ذخیره کنیم و بعدا اون هارو فراخوانی کنیم. ساده ترین مثال در این مورد تنظیمات برنامه هستش که تنظیمات کاربر رو درجایی ذخیره میکنیم و در اجراهای بعدی اون مقدار هارو فراخوانی میکنیم. هزار جور راه برای اینکار وجود داره، استفاده از فایل های Txt، ini، dat، xml و مهم تر از همه فایل json ، هر کدوم از این فایل ها ویژگی های خودشون رو دارن اما من از فایل جیسون بیشتر لذت میبرم و همیشه تنظیمات برنامه رو داخل فایل جیسون ذخیره میکنم هم خوانایی بیشتری داره هم راه اندازیش ساده تره!
تا قبل از این من برای هر پروژه 2 تا کلاس ایجاد میکردم 1 کلاس برای راه اندازی فایل تنظیمات که شامل 2 تا تابع ذخیره و راه اندازی بود و یک کلاس هم شامل مدل ها که نقش تنظیمات رو بازی میکردن و در طول برنامه مقدار دهی میشدن و داخل فایل تنظیمات ذخیره میشدن.
public class GlobalData { public void Save() { // Serialize Json Model } public void Init() { //Deserialize Json Model } } public class AppConfig { public string Name {get; set;} public bool IsHash {get; set;} }
امروز تصمیم گرفتم که یه کتابخونه ایجاد بکنم تا دیگه هر سری مجبور نباشم این همه کد نویسی بکنم.
تنها کاری که باید میکردم این بود که کلاس GlobalData رو مینوشتم و کاربر تو برنامه خودش Model دلخواهش رو به کتابخونه پاس میداد. شاه کلید این کار هم استفاده از جنریک بود. به کمک جنریک تونستم کلاس زیر رو پیاده سازی بکنم
public abstract class GlobalData<T> where T : GlobalData<T>, new() { public static T Config {get; set;} public static void Init(){ // Deserialize T } public static void Save(){ // Serialize T } }
و تنها کافی بود کاربر یه مدل ایجاد بکنه و از کلاس GlobalData ارث بری بکنه
public class AppConfig : GlobalData<AppConfig> { public string Name {get; set;} }
و به این صورت استفاده بکنه
GlobalData<AppConfig>.Init(); GlobalData<Appconfig>.Config.Name = "Mahdi" GlobalData<AppConfig>.Save();