
برج نُه مِه توری تنِ خوزستان میشه.
مِه، ملحفه ی خاکستریه که روی تن سرد شهر ها کشیده میشه، آفتاب محرم نیست که جنازه ی مارو ببینه.
.....
خوبی مه اینه که چشماتو مشغول منظره ها نمیکنه، خاکستری بی پایان رمزآلودیه که چشمهاتو میگیره و میگه حدس بزن اینجا کجاست، حدس بزن چه ساعتیه، حدس بزن من حجاب چهره ی کی شدم؟ و مغزت بی محدودیت و مشغولیت میتونه تلپورت کنه هرجای کره، هر زمان تاریخ، پیش هرکس که دیگه کنارت نیست.
گاهی هم این مغزِ به مِه دچار شده عجیب مریض میپره و جاهایی میبردت که نشاید، پیش کسایی که نباید، به زمانی که توی غبار تیره ی تاریخ پنهون شده، گم شده. (نه آبان نود و هشته و تو توی تهرانی)
مِه ماشینِ زمانیه که وقتی پیداش میکنی خوشحالی، ولی وقتی توش میشینی و میفهمی تو نیستی که مختصات مکان و زمانشو بهش میدی ترسناک میشه. ترس از گم شدن توی گذشته.
.....
مه غلیظتر میشه، دیگه فقط توی خوزستان نیستی، توی تهران نیستی، توی اصفهان نیستی، توی دماوند نیستی، توی رشت نیستی، در لحظه توی همشونی، بیش همه ی آدمهایی، تنهایی. تو، میون چین و لایه های مغزت گم شدی، منتظر کسی که پیدات کنه، کسی که رفته، کسی که بودنش یعنی پایان مِه.