انگار یه میز پینگ پنگ دوهزار کیلومتری رو تا کردم و دارم با خودم بازی میکنم، توپ از دستم پرت میشه تو هوا، راکت اولین ضربه رو به پشت توپ میزنه، توپ هزارکیلومتر پرواز میکنه و اونطرف میز کسی نیست که سرویس منو بگیره، توپ به میز تا شده میخوره و برمیگرده تا من دوباره راکتو تکون بدم و اد از سر ضربه، ضربه، ضربه. حکایت نامه ای که قبل این برات فرستادم همین بود، میان تا تهران، به دیوار خونت میخورن و برمیگردن سمت خودم، ضربه، میان تا تهران، به دیوار خونت میخورن و بر میگردن، ضربه... .
من اونی بودم که با خودش میگفت اگه میون زندانیای کمپ کار اجباری نازیا ام باشه، اونیه که سال ها بعد داستان اونجا رو تعریف میکنه نه کسی که زیر فشار میمیره و خاکسترش داستان یه بازمانده ی دیگه میشه. ولی حالا، همش یه ماه مونده به خط پایان این تنهایی خودخواسته که برچسب "اجباری" بهش چسبیده تحمل طاق شده. چیه این آدم دمدمی و احساسی؟
بگذریم.
نامه ی من مثل هزار چیز دیگه ی زندگیم درگیر کلیشه های داستانی همیشگی شده، اینبار کلیشه های داستانای سربازی.
مثل "سربازی که دختره ولش میکنه" یا همین "نامه ای که هیچوقت به دست طرف نمیرسه" چرا هیچی خارج کلیشه ها کار نمیکنه؟ چرا فیلمنامه نویس زندگیم اینقدر گهیه کارش که نه یه کاراکتر دِوِلوپمنت خوب میتونه بده نه یه درگیری هیجان انگیز میتونه بذاره نه یه موقعیت غیر تیپیکال؟ کلیشه نویس معرکه ایه فقط، اونم نه کلیشه هالیوودی پر انفجار، کلیشه های ایرانی. فیلمنامش به لعنت خدا هم نمیارزه. تف.