ویرگول
ورودثبت نام
mahdi.vali.th
mahdi.vali.thInsta : @mahdi.valizadeh
mahdi.vali.th
mahdi.vali.th
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

دکتر، دو پُک بهمن برام بنویس

بعضی وقتا درد تنتو هزار خشاب ژلوفن و استامینوفن و مورفین و ترامادول درمون نمیکنن، مغزتو دونه های فلوکسیتین و سیتالوپرام و سرترالین و فلوواکسامین خاموش نمیکنن، بعضی وقتا بار همه دردات میفته رو تن یه نخ بهمن کوچیک که سهمت از دودش قد دو پُکه چون چهار تا کچل آش نخورده ی دیگه - با همه درداشون - کنارت منتظرن.

پارسال، سه ماه قبل از این، دم سحر، پشت مخزن گازوئیل گردان، رو به ویوی ابدی بیابون، پنج تا کچل تازه یغلوی گرفته جمع شدن و امیدشون به سر قرمز آخرین کبریت توی جیب گالیوره که اگه آتیش نگیره، اگه گوگردش خورد بشه یا از عرق تن صاحبش نم گرفته باشه روزشون گه شروع خواهد شد. ولی شانس دارن، سر قرمز بهمن کوچیک تو گرگ و میش سحر سرخ تر از خورشید دم غروب بیابونه و سهم هرکس، همش دو پکه، همش دو پک.

پنج نفر کنار هم اند، شب بیابون سرده، ولی لرز تنشون از سرما نیست، از ترس هم نیست، از شادیه. میدونید یه نخ بهمن کوچیک برای سرباز چه گنجیه؟ اونم توی آموزشی، اونم توی چند هفته ی اول که بی تلویزیون، بی تلفن، بی آشنا، وسط بیابون، غریبه ی غریبه اند حتی با خودشون.

به دختره فکر میکنی و اولین کامو از کون بهمن کوچیک میگیری، قد یه تصویر کوتاه، در حد یه فریم حق فکر کردن بهشو داری چون بیشتر بشه تن سیگار الکی میسوزه و بقیه فرصت فکر کردن به دختراشونو نمیکنن. دومین کامو برا خودت میگیری، نگهش میداری توی سینت و میگی تا ته روز هربلایی سرم بیارن ام کم نمیارم، میذاری فکرت با نیکوتین ترکیب شه و بره توی رگ هات و توی کل تن ات بچرخه این حرف که "من کم نمیارم" سیگار دست به دست و دو پک دو پک دود میشه، فکرای تو کله و دردای توی سینمون به دود چسبناک بهمن میچسبن و میزنن بیرون از تنمون.

چهار صبحه صدای لگد کوبیدن به در آسایشگاه ها از همه جای هنگ میاد، تایم بیدار باشه، خورشید از لبه ی بیابون سرک میکشه ببینه این سر و صداها واسه چیه، جوری که انگار اولین بارشه میشنوه صدای این لگدای سادیستیکو. بهمن رسالتشو انجام داده، سمت دستشویی میدویم که اولین نفر بی دغدغه و صف برینیم. حالمون خوبه، خوبتر از اونایی که پاس نبودن و راحت خوابیدن.

۱۱
۳
mahdi.vali.th
mahdi.vali.th
Insta : @mahdi.valizadeh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید