ویرگول
ورودثبت نام
mahdi.vali.th
mahdi.vali.thInsta : @mahdi.valizadeh
mahdi.vali.th
mahdi.vali.th
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

خداحافظ ستاره، خداحافظ خونه.

ستاره برای من فقط یه خوابگاه نبود، ستاره خونه بود. دلکندن از خونه سخته.

....

روز اول با قطار اومدم خوزستان که هضم "دلکندن" راحت تر باشه، که رفتنم بیشتر طول بکشه و رسیدنم دیرتر، که رفتنو مزه مزه کنم، که فرصت داشته باشم بفهمم یه مسیری رو دارم میرم، که دلم تنگ نشه برا چیزا/کسایی که ازشون دل کندم، حالا، یک سال و نیم بعده و من خوزستانم، خدمت امروز تموم شد و برمیگردم، باز با قطار سفر میکنم چون بازم دارم از خونه میرم، قطار شده وسیله ی دلکندن برام، دلکندن از خونه نباس یه دفعه باشه. لقمه ای سر دل نمیمونه که خوب جویده بشه، غذایی میچسبه به آدم که یه دفعه بلعیده نشه، خداحافظی ام همینه، باید طولش داد، باید انجامش داد. باید.

....

قطار راه میفته، تلک تلک، تلک تلک، ریلش از لای چین و ترک مغزم رد میشه. خاطرات مرور میشن، خاطرات دور میشن، خونه پشت سرم محو میشه. احتمالا هیچوقت نمیتونم به ستاره برگردم، مجبورم که دلم براش تنگ نشه، چون اگه بشه خیلی سخت میشه همه چی نه؟!

تا جایی که جون داشتم و دستم برمیومد سعی کردم اون خونه سرپا بمونه، که نگیرنش ازمون، که خونه باشه برا هرچی سرباز بی‌خونست. حالا دورانم تموم شد، دیگه ارشد نیستم، دیگه سرباز نیستم، دیگه ستاره نشین نیستم، یه آدم معمولی ام توی یه کوپه ی شیش تخته ی معمولی، که روز تولدش با خاتمه ی خدمتش یکی شده، حالا هشتم بهمن فقط روز تولدم نیست، روز دلکندن از خوزستان، از پنجم شکاری، از ستاره، از رفیقامم هست.

....

بروبچ ستاره، خیلی مخلصیم، هرچی خوبی بدی دیدین ازم، حقتون بوده، ارشدتون هیچوقت اشتباه نمیکرد ? خداحافظ :)

۶
۰
mahdi.vali.th
mahdi.vali.th
Insta : @mahdi.valizadeh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید