
جوری از پنجره اتوبوس بالا اومدن آفتابو نگاه میکنن انگار این آخرین طلوعشه، تازه خدمت اند و هنوز هیچی ندیدن، حتی طلوع و غروبای اینجا رو هم به قدر کافی ندیدن که بتونن دم صبحی توی اتوبوس چشم روی هم بذارن و خاموش بشن. نگاهاشون به پنجره رو میشناسم، یه سال و نیم پیش صاحب این نگاه خودم بودم. یه سال و نیم پیش درست جایی که خجسته و محبی و باقی تازه خدمت ها ایستادن وایساده بودم. وایساده بودم چون سرباز تازه وارد جا برای نشستن نداره، این از قانونای نانوشته ی خدمته، منصفانه ام هست، صندلی مال اوناییه که روزایی رو که باید میایستادن رو ایستادن و حالا با رفتن قبلیا نوبت نشستن به اونا رسیده. یه سال و نیم پیش تازه توی صفِ نشستن اومده بودم، اون موقع من این سرباز روی صندلی نبودم، سرباز ساده ی آش نخورده ای بودم که از زندگی خیلی کمتر از الآن میدونست. تو مسیر رد کردن این نیم وجب فاصله ی ایسادن تا نشستن آدم بخواد نخواد تغییر میکنه، اینقدر از دست میده که آخر سر وقتی کونش به صندلی میرسه دیگه چیزی نیست که از دست نداده باشه، سبک سبک، رفته هاش رفتن و دیگه لازم نیست خیره به خورشید به این فکر کنه که نور به کجای این کره میرسه.
نور غروب و طلوع برای تازه واردا جذابه، نور که میره خوابن همه شون، تاریکی تایم فکر کردنه و آدم غریب فکر نکنه سبک تره، فکر و خیال وزنه ایه که کمرتو میگیره و میکشه ته آب، برعکس، منی که غرق شدم، همه چیزی که برام مونده تاریکیه، توی نور چشمامو میبندم تا شب برسه، شب ساکته، خلوته، تو تاریکی میتونی فکر کنی. پس فکر میکنی، اینقدر که میون ویرونه ها یه بازمونده ببینی، یه اثاثیه ی سالمی که بتونی بچینی از نو. دنبال خودت میکردی.
میدونی طبیعی نیست که هیچوقت دلت برای کسی تنگ نشده، که دل برگشتن نداری، که دلیل برگشتنم نداری، که از همه بدت میاد، پس روی صندلی اتوبوس راحت میشینی، به کمرت استراحت میدی، تازه خدمت ها یه چشمشون به تن تازه بیدار شده ی خورشیده و یه چشمشون به تویی که ارشدشونی و آخر خط خدمتی، خودشونو روی صندلی جای تو تصور میکنن و نمیدونن جایی که الآن وایسادن بهترین روزاشونه.
بیخیال همه چی، اتوبوس توی تاریک و روشن سر صبح روی آسفالت سرد مسیرشو میره، تو چشماتو میبندی، سرتو به پشتی صندلی تکیه میدی، تو خاموش میشی.