من شروع نکننده ی خوبی ام! ، توجیه ام برای شروع نکردن چیزی - هرچیزی - چیه؟ جمله ی معرکه ی "تهش که چی؟"
"تهش که چی فلان آشغال رو از روی میز برداری؟ (با خودش میگوید : رهاش کن، فعلا یدونست...فعلا دوتاست...فعلا سه تا شدن...فعلا بیست تا تیکه اند...ریدم توش، کی این همه زیاد شدن؟ اوکی سطل آشغال پره فعلا میتونن همینجا بمونن!" ، "تهش که چی فلان داستانو بنویسی؟(ایده ی بهترین داستان قرن را دارد، نمی نویسد، ایده کم کم محو میشود، توی تاریکی میان چین و لایه های مغز ناپیدا میشود، و میمیرد)" ، "تهش که چی فلان کتابو بخونی؟ (توی کتابخانه خاک میخورد، غریبه ای می‌آید، چشمش به کتاب می‌افتد با خودش میبرد و هیچوقت بر نمیگرداند.)" ، "تهش که چی از روی تخت بلند شی، لبخند بزنی، دندوناتو مسواک کنی، لباس خوب بپوشی، بزنی بیرون از خونه، نفس بکشی، به همه سلام کنی، قدم بزنی، بری پیش رفقات، کسشر بگید، کار کنید، پول دربیارید، زنده باشید؟ (آدم خواب آلوده ی اخموی بدلباسی است که از تخت تکان نمیخورد، ریه هایش خس خس میکنند، هیچ کس را به هیچ جایش نمیگیرد، اگر ماشین نباشد از خانه بیرون نمی‌زند، رفیقی ندارد، جوک بلد نیست، کارش را از دست داده، در فلاکت نیمه مطلق نشسته و مرده است.) " ، "تهش که چی بگی دوستت دارم؟ (دوستت دارم را کس دیگری به طرف میگوید، طرف ازدواج میکند و خب، این بدبخت حداقل دست راست قوی ای دارد.)"
بگذریم، همه این وجیزه را گفتم که برسم به این سوال، تهش که چی توی ویرگول بنویسم؟ (خفه شو!) نه واقعا تهش که چی؟ (یه عمره دنبال تهشی، اومدیم و فهمیدی تهش چی هست، تهش که چی؟) تهِ چی، چی؟! (تهِ این که فهمیدی آخرش به کجا میرسه، بعدش چی؟) خب، بعدش میتونم به سرش فکر کنم. (سر کی؟) کی نه، چی! (سر چی؟) سر داستان، سر مسیر دیگه. (اگه بهت بگم تهش هیچی نیست، لذت ببر از سرش چی؟) اصلا تهش که چی اینقدر حرف میزنم با خود بیشعورم؟ (خیلی الاغی، من میرم کون لقت.) من تو ام، تو بری منم باید بیام، کجا میبریمون؟ (میبرم اول داستان، خواستی شروع کن، نخواستی بشین بمیر) حوصلم سر رفته (پس به تهش فکر نکن، ته داستانو بدونی داستان قشنگ نیست.) اوکی مجاب شدم، از کجا شروع کنم؟ (از جمله ی تخمی تهش که چی، برای عنوان!)
