
من، گروهبانیکم محمد مهدی ولیزاده، یکسال عجیب رو گذروندم. بعد یکسال بیست کیلو وزنِ اضافه روی زانوهام حس میکنم و هزارکیلو روی سینه. زانوهام تحمل بیست کیلو اضافه وزنو دارن، ولی اون هزار کیلو اضافه وزنیه که تن ام رو روی زمین میخ کرده. دو هفته ی دیگه لباس ارتش رو از تنم درمیارم و لباسای قدیمم رو تن میکنم، دو هفته ی دیگه پوتین از پا میکنم و پای برهنه قدم میزنم. آهسته آهسته قدم میزنم.
دوماه بعد کمی لاغرتر، با بدنی سالمتر میدوم. به سختی و با نفس تنگ میدوم، میدوم توی شهر دودزده ی کثیفم. میدوم دنبال زندگی، دنبال کار، دنبال آدم هایی که توی این سال های دوری منتظر رسیدنم نایستادند و رفتند.
یک سال بعد زانوها راحت شدن، بار اضافه ای ندارن، میدوم سریعتر از همیشه، احتمالا توی همون شهر دودزده ی کثیف، با کسایی که بهشون رسیدم یا به من رسیدند.
یکسال یا صد سال بعد، هرچقدر چاق و لاغر، هرچقدر کند و تند، وزنه ی هزارکیلویی روی سینه هنوز سرجاشه، سنگینتر از همیشه. دویدن چاره ی کار نیست. ولی مرگ، تنها چیزیه که وزنه هزارکیلویی رو از روی تن ات برمیداره، که اگر برنداره، جنازه ات رو چطور بلند کنند؟!