دیگه نمیتونید کنار هم باشید، وقت خدا حافظیه، دست هاش رو آروم سمت سرت میاره، کف هر دو دست ظریف اش روی صورتت، جایی میون شقیقه و گونه هاته، بهترین جا برای کسی که بخواد شست اش رو توی چشمت فرو کنه. چهار انگشت دیگه سرت رو محکم میگیرن و اهرمی میکنن برای انگشت بزرگ که با قدرت کره ی ژله ای چشمت رو له کنه. با صدای "فرت" تو کور میشی و فشار دست هاش از صورتت برداشته میشه. تکه و خرده های چشمت رو حس میکنی که با خون و زلالیه و اشک از روی صورتت سر میخورن. تو بلاک شدی!
از یه جا به بعد مسیرا از هم جدا میشه، تصمیم میشه به اینکه هرکس راه خودشو بره، و این منطقیه؛ زندگی یه رودخونست که جریانش اتفاقات اند، اینقدر شدیده جریانش که تا یه لحظه چیزی رو میبینی سریع رد میشه و لحظه ی بعد چیز دیگه جای اون توی دید ات میاد، که اونم با جریان رد خواهد شد و چیز دیگه ای جاش میاد. و برای همین باید خداحافظی کردنو یاد بگیریم و تموم کردن داستان ها رو بلد باشیم.
بلاک شدت یهویی از طرف کسی که دوستش داشتی و ناچاری ازش خداحافظی کنی همچین حسی داره، انتظار شنیدن "خدا نگهدارت باشه" داری ولی انگشت هاش تا بند دوم توی کاسه ی چشمت چرخ میخورن. و تو با درد و یک سوال رها میشی توی تاریکی، چرا بلاک لامصب؟ چرا بلاک؟ چرا بلاک؟ خداحافظی برا هر دو مون راحت تر نبود؟ چرا فکر کردی این فقط تویی که اگر چشم داشته باشی عقب رو نگاه نمیکنی؟
بگذریم، شبه، میخوام بخوابم!