

آدم شیشه ای ام پشت فرمون، نور که نباشه نمیبینی منو. آروم پا رو پدال میذارم، ده تا، بیست تا، هفتاد تا، تهش همینه تند تر برم دوربین میگیره، تندتر برم تصادف میشه و شیشه تحملش کمه، میشکنم، مامور که بیاد سر صحنه میگه "ماشین رانندش کو؟" ، چند متر اطرافو میگردن دنبال راننده ای که یحتمل پرت شده بیرون ولی نه، این همه شیشه ی کف آسفالت نمیتونه مال پنجره های یه ماشین باشه، پا رو تن تیکه تیکه شده ی شیشه ای میذارن و جرثقیل و آشغالانس میان خیابونو پاک میکنن و تمام. راز راننده ی گمشده رو هیچکس نمیفهمه.
پس تند نمیرم که ماموره الکی سرکار نره، تهش هفتاد تا، ولی باز رو هر دست انداز ترک برمیدارم. خیابونای این خراب شده ام که انگار کف مریخه سرآخر سرنوشت شکستنست انگار، حالا چه یهویی تو تصادف چه ذره ذره تو دست انداز، کار درست رانندگی نکردنه، ولی اگه نشینم پشت فرمون چطوری برسم ته مسیر؟ گرچه بشینمم باز ترک میخورم و میشکنمو نمیرسم.
اگه دوربین و دست انداز ام نبود بازم تندتر از همین هفتاد هشتاد تا نمیرفتم، شکستنوفوبیا دارم. سر همین پیله ابریشمی بستم دور خودم که نرم و گرم باشه و رو دست اندازا نشکنم، نمیدونم چرا سفت و سرد شده فقط، پروانه شدن نخواستم هوا کمه اینجا، میخوام مشت بکوبم به پیله و پارش کنم ولی کرم که دست نداره که مشتش کنه که بکوبه به دیوار پیله. پیله که نبستم، زندون بافتم خیرسرم، اونقدر خوب که اسکافیلدم بیاری توش میمونه حبسو میکشه تا تموم شه. کاش دست داشتم حداقل رو دیوار زندون چوبخط میکشیدم، چهارتا خط موازی که پنجمی کله ی اولی رو به پای آخری میدوزه، مثل اون پادشاهه که گور میگرفت همه عمر و گورم چگونه او رو گرف.
میشینم بالای تونل رسالت گذر ماشینا رو ببینم ولی تهش بیست ثانیه خلوتم دووم داره، این فیلما ام خالی بندیه، چطوری میشینن رو به افق و فقط نفس میکشن؟! یارو روانی نمیشه؟! صدا تو کلش نمیپیچه؟ افقم سمیه برا خودش