
سرود یازدهم که طولانیترین سرود ایلیاد است، به نبرد خونین روز دوم (پس از پایان آتشبس) میپردازد؛ روزی که در آن آگاممنون حماسهآفرینی میکند، اما در نهایت با مصدومیت پهلوانان کلیدی یونان، کفه ترازو به سود تروا سنگین میشود.
با طلوع خورشید، زئوس با فرستادن بارانی از خون بر فراز اردوگاه، نشان میدهد که روزی پر از مرگ و فاجعه در راه است. جنگ خونینی در دشت تروا درمیگیرد.
در این میان، آگاممنون (فرمانده کل یونان) با قدرتی شگفتانگیز و خشمگین به میدان میآید. زره درخشان او چشمها را خیره میکند و ایزدانِ جنگ (زئوس، آتنا و پوسایدون) به او نیرو میبخشند. آگاممنون مانند آتشی ویرانگر به صفوف تروا میزند، پهلوانان زیادی را از پای درمیآورد و ارابه بسیاری از دشمنان را تصاحب میکند، بهطوری که ترواییها وحشتزده تا پشت دیوارهای شهر عقبنشینی میکنند.
هکتور که از سوی زئوس دستور دارد تا زمان زخمی شدن آگاممنون صبر کند، با دیدن عقبنشینی سپاهش وارد میدان میشود. در جریان درگیری، کوفون (پهلوان تروایی) تیری به بازوی آگاممنون پرتاب میکند.
آگاممنون با وجود درد شدید و جاری شدن خون، همچنان به جنگیدن ادامه میدهد و چند تن دیگر را میکشد، اما با بیشتر شدن خونریزی و شدت درد، تاب نیاورده و ناچار سوار بر ارابه به خیمه خود برمیگردد تا استراحت کند و زخمبندی شود.
با عقبنشینی آگاممنون، هکتور فرصت را غنیمت شمرده و با نعرههای پیروزمندانه سپاه تروا را جلو میراند. یونانیان دچار وحشت میشوند.
· دیومدس با دیدن هکتور، نیزه محکمی به کلاهخود او پرتاب میکند که کلاهخود را میشکند، اما تیرانداز تروایی (پاریس) در همین لحظه از پشت پناهگاه، تیری به کف پای دیومدس رها میکند و او را زخمی میسازد. دیومدسِ زخمی به سرعت سوار ارابه شده و به عقب برمیگردد.
· اودیسه (اولیس) که تنها میماند، با شجاعت محاصره میشود. او چند تن از دشمنان را میکشد، اما سوکووس با نیزه به پهلوی او ضربه میزند. اولیس با تلاشی مرگبار سوکووس را از پای درمیآورد، اما زخم عمیقی برمیدارد و خونریزی شدیدی را متحمل میشود. در نهایت، با کمک م نلائوس و آیاس، اولیس از محاصره نجات پیدا کرده و به عقب منتقل میشود.
وضعیت اردوگاه یونان وخیمتر میشود؛ زیرا ماخائون (پزشک بزرگ و پسر اسکلپیوس که زخمها را درمان میکرد) نیز توسط پاریس از ناحیه شانه تیر میخورد و از میدان خارج میشود.
وقتی نستور با ارابه خود ماخائون را نجات میدهد و از کنار خط نبرد عبور میدهد، آشیل که از بالای خیمه خود ناظر ماجراست، چشمش به پیرمرد و پزشک زخمی میافتد. آشیل به دوست وفادارش پاتروکلوس دستور میدهد برود و ببیند آن مصدوم چه کسی است که شباهت زیادی به ماخائون دارد.
پاتروکلوس به خیمه نستور میرود. نستور با دیدن او، از وضعیت اسفبار یونانیان آهی میکشد و گله میکند که چرا آشیلِ مغرور هنوز هم کینه به دل گرفته و حاضر نیست به یاری همرزمان رو به مرگش بیاید.
نستور به پاتروکلوس التماس میکند: اگر خودِ آشیل همچنان لجبازی میکند، حداقل تو از او اجازه بگیر و با زرهِ آشیل به میدان برو؛ شاید ترسیاییها با دیدن زره آشیل فکر کنند خودش برگشته و پا به فرار بگذارند! این درخواست، بذر وقایع سرنوشتساز و تراژیک سرودهای بعدی را میکارد.
سرود یازدهم با پیشروی مرگبار هکتور در دشت و وضعیت بحرانی یونانیان به پایان میرسد.