
در ابتدای سرود، شاعر اشاره میکند که دیوار و خندقی که یونانیان با زحمت زیاد ساخته بودند، پس از پایان جنگ و بازگشت آنها، دوام زیادی نخواهد آورد و توسط خدایان (پوسایدون و آپولون) نابود خواهد شد؛ بنابراین اکنون این دیوار تنها صحنه نبردی سهمگین است.
لشکریان تروا به فرماندهی هکتور به خندق عمیقی که یونانیان در برابر دیوار کشیده بودند میرسند. اسبهای تروا از پریدن از روی خندق پر از خارهای تیز و پهناور وحشت دارند.
در این میان، پولیداماس (پهلوان و خردورز تروایی) به هکتور پیشنهاد میکند که پیاده از خندق عبور کنند، زیرا سوار شدن بر ارابه در این خندق خطرناک و غیرممکن است. هکتور این پیشنهاد عاقلانه را میپذیرد و لشکریان تروا به پنج دسته تقسیم شده و پیاده به سوی دیوار هجوم میبرند.
در حالی که ترواییها آماده حمله میشوند، عقابی در آسمان در سمت چپ سپاه تروا ظاهر میشود که مار بزرگی را در چنگال خود گرفته است. مار بر اثر گزیدگی، به سینه عقاب چنگ میزند و عقابِ زخمی، مار را رها کرده و با فریاد پرواز میکند.
پولیداماس این را نشانی شوم میداند و هشدار میدهد که این یعنی ما موفق خواهیم شد از خندق بگذریم و دیوار را بشکنیم، اما هنگام عقبنشینی تلفات سنگین خواهیم داد؛ بنابراین نباید حمله کنیم.
اما هکتور با خشم پیشنهاد پولیداماس را رد میکند و جمله تاریخی خود را بر زبان میراند: «تنها یک فال نیک وجود دارد، و آن دفاع از وطن است!» و سربازان را به جلو فرا میخواند.
ترواییها به رهبری هکتور، سارپدون و دیگر فرماندهان به دیوار یورش میبرند. یونانیان از بالای حصار و برجها با پرتاب سنگهای بزرگ، تیر و نیزه از خود دفاع میکنند.
سارپدون (پسر زئوس) حملهای دلاورانه به یکی از بخشهای دیوار انجام میدهد و دیوارهها را به کمک سربازانش متزلزل میکند. در آن سوی میدان، آیاس بزرگ (تلامون) و آیاس کوچک (اوایلئوس) مانند دو شیر فداکار از دروازهها و برجها دفاع میکنند و اجازه نمیدهند دشمن به راحتی نفوذ کند. هر تروایی که بالا میآید، با ضربات سنگین آیاس به پایین پرتاب میشود.
در لحظات سرنوشتساز نبرد، هکتور جلو میآید، سنگ بسیار عظیم و سنگینی را که دو مرد قویهیکل امروزی هم نمیتوانستند بلند کنند، با یک دست برمیدارد و با تمام قدرت به سمت دروازه محکم و چوبی یونانیان پرتاب میکند.
چفتوبستهای دروازه از شدت ضربه خرد میشود، لولاهای آن میشکند و درِ بزرگ چوبی با صدای مهیبی از هم واژگون میشود. هکتور مانند طوفانی سهمگین از دروازه شکسته عبور میکند. چشمان هکتور از فرط خشم و هیجان آتش میبارد و او به همرزمانش فریاد میزند که از دروازه وارد شوند. ترواییها سرازیر شده و یونانیانِ وحشتزده به سوی کشتیهای خود پا به فرار میگذارند.