
پختن یک نیمرو به شیوه «ذن» (Zen) بیش از آنکه یک دستور غذایی باشد، یک تمرین مراقبه (مدیتیشن) و حضور در لحظه است. در آیین ذن، سادگی و توجه کامل به کاری که در دست داریم، کلید رسیدن به آرامش و درک حقیقت است. از افزودنیهای پیچیده پرهیز میکنیم تا طعم واقعی را کما هو حقه فهم کنیم.
تخممرغ تازه (۲ عدد): آغاز، سادگی و پتانسیلِ هستی.
کره یا روغن گیاهی (۱ قاشق چایخوری): نرمی و ایجاد بسترِ پخت.
نمک خالص (یک نوک انگشت): بیداریِ طعمهای پنهان.
۱. آمادهسازی ذهن و محیط
پیش از برداشتن تخممرغها، بایستید و یک نفس عمیق بکشید. فضای آشپزخانه را از حواسپرتیها (گوشی موبایل، تلویزیون و افکار مربوط به گذشته و آینده) خالی کنید. تمام توجه خود را به اینجا و اکنون، یعنی عملِ آشپزی بیاورید. (حضور قلب)
۲. شکستنِ آگاهانه
تخممرغها را یکییکی با ضربهای ملایم اما قاطع بشکنید؛ مثل سامورایی که شاخۀ بامبو را به یک ضربه قطع میکند اما با تمرکز. به صدای ترک خوردن پوسته با دقت گوش دهید. به تضاد رنگ زرده و سفیدی که درون کاسه میافتد نگاه کنید، گویی برای اولین بار است که چنین پدیدهای را میبینید.
۳. هم زدن با جریان هستی
با یک چنگال یا چوب غذاخوری (چاپستیک، ابزار غذا خوردن اهالی شرق دور)، تخممرغها را هم بزنید. سعی نکنید با عجله و خشونت آنها را به هم بکوبید؛ بلکه با ریتمی آرام، یکنواخت و مداوم، زرده و سفیده را با هم یگانه کنید. در هم آمیختن زرده و سفیده، تصویرش مثل در هم آمیختن یین و یانگ، دو امر متباین، نور و ظلمت، خوب و بد، این و آن، دور و نزدیک، آشوب میسازد. اما شما دلنگران آشوب نباشید. شما بیرون تاریخ ایستاده اید. به صدای ریتمیک برخورد چنگال با دیوارهی کاسه توجه کنید. ذهن شما باید به همان روانی تخممرغهای در حال چرخش باشد.
۴. گرم کردن تابه با صبر
تابه را روی حرارت بسیار ملایم قرار دهید. کره را اضافه کنید. به ذوب شدن تدریجی کره و صدای حبابهای ریز آن گوش بسپارید و عطر آن را وارد ریههای خود کنید. حرارت نباید تند باشد؛ ذن نیازمند صبر و پرهیز از شتابزدگی است.
۵. پختن در سکوت
مخلوط تخممرغ را به آرامی درون تابه بریزید. صدای «هیس» اولیه، آوای پیوند حرارت و ماده است. اجازه دهید تخممرغ با ملایمت ببندد. با یک کفگیر چوبی، لبهها را به آرامی به سمت مرکز هدایت کنید تا بخشهای مایع به زیر بروند. حرکات دست شما باید نرم و بدون تنش باشد.
۶. تا کردن و رها کردن
وقتی نیمرو هنوز در سطح خود کمی نرم و مرطوب است (نمادی از انعطافپذیری و جریان زندگی)، آن را به آرامی از وسط تا کنید. شعله را خاموش کنید و اجازه دهید گرمای باقیماندهی تابه، پخت نیمرو را در سکوت کامل کند. نیازی به کمالگرایی نیست؛ فرم طبیعیِ نیمرو، همان فرم کامل آن است.
نیمرو را به آرامی به یک بشقاب ساده و ترجیحاً بدون طرح منتقل کنید. یک نوک انگشت نمک روی آن بپاشید. تکه نانی را به نرمی جدا کنید و تکه نیمرویی را به آرامی در آن بگذارید. بگذارید نان تا جای ممکن اندک باشد. پیش از برداشتن اولین لقمه، چند ثانیه در سکوت به غذای خود نگاه کنید. به این که این غذا هست و شما هستید و با خوردنش، غذا نیست و شما هنوز هستید، فکر کنید.
هر لقمه را به آرامی در دهان بگذارید، چنگال را پایین بیاورید و با تمرکز کامل بجوید. بافت نرم و طعم خالص آن را با حس کنید. پایین رفتنش از مری را، و شالاپ افتادن لقمه در مایعات روده. نیمروی مراقبه ای شما دیگر وجود ندارد. نیمروی مراقبه ای شما به آشوب تاریک پیش از آفرینش برگشته است. در مورد هضم، کاری از شما برنمی آید.