
با عقبنشینی ترواییها و فرار خدایان حامی آنها، سپاه یونان دوباره دست بالا را پیدا میکند و تروا در آستانه شکست قرار میگیرد.
در این هنگام، هلنوس (پسر پریام که پیشگویی تواناست) به هکتور و آینیاس پیشنهاد میکند که جنگ را متوقف کنند. او از آنها میخواهد که به شهر برگردند، پیرزنان و مادران تروا را به معبد آتنا ببرند و با تقدیم هدایای گرانبها و قربانی کردن گاوین، از ایزدبانو بخواهند که رحم کند و دیومدسِ خونخوار را از دشت دور سازد.
در دشت نبرد، دیومدس با پهلوان دلاوری از سپاه تروا به نام گلاوکوس روبهرو میشود تا با هم بجنگند. اما پیش از آغاز مبارزه، دیومدس با دیدن شکوه و شجاعت گلاوکوس، از تبار او میپرسد و میخواهد بداند که آیا او از خدایان است یا انسان؟
گلاوکوس پاسخی زیبا و شاعرانه میدهد و میگوید انسانها همچون برگهای درختان هستند که با آمدن پاییز میریزند و با بهار دوباره میرویند. سپس اشاره میکند که از نسل «بلروفون» است. دیومدس با شنیدن نام بلروفون، به یاد میآورد که پدربزرگش با آن پهلوان پیمان دوستی دیرینهای داشته است.
آنها با شادی درمییابند که خانوادههایشان دوستان قدیمی بودهاند؛ بنابراین نیزههای خود را زمین میگذارند، با یکدیگر دست میدهند، سوگند دوستی یاد میکنند و زرههای خود را به نشانه صلح با هم عوض میکنند (در این میان، گلاوکوس از روی خوشباوری زره طلایی خود را با زره برنزی دیومدس که ارزشی بسیار کمتر دارد، تعویض میکند!).
هکتور طبق پیشنهاد برادرش (هلنوس) موقتاً میدان جنگ را ترک میکند و وارد شهر تروا میشود تا دستور برگزاری مراسم دعا را به مادر و زنان شهر بدهد.
· او مادرش (هکابه) را ملاقات میکند و از او میخواهد بهترین جامهها را به معبد آتنا ببرد. اما آتنا درخواست زنان تروا را رد میکند، زیرا هنوز نسبت به ترواییها خشمگین است.
· هکتور به خانه پاریس میرود و او را میبیند که بیخیالِ جنگ، در کنار سلاحهایش نشسته و دارد به تمیز کردن آنها میپردازد (یا در کنار هلن است). هکتور به شدت پاریس را به خاطر فرار از جنگ و بیتفاوت بودن به مرگ هموطنانش سرزنش میکند. پاریس اتهام برادر را میپذیرد و میگوید بهزودی به میدان جنگ بازخواهد گشت.
هکتور پیش از بازگشت به میدان نبرد، سراسیمه به خانهاش میرود تا همسر و فرزندش را ببیند، اما در خانه کسی نیست. به او میگویند آندروماخ با نوزادش (آستیاناکس) و دایه، از شدت نگرانی و غم به بالای برج و باروی تروا رفتهاند تا جنگ را تماشا کنند.
هکتور به سوی دروازه شهر میدود و در آنجا با همسرش آندروماخ ملاقات میکند. این صحنه یکی از شاهکارهای ادبیات جهان است:
· آندروماخ در حالی که گریه میکند، دست هکتور را میگیرد و از او التماس میکند که به میدان جنگ برنگردد. او میگوید: «هکتور! شجاعت تو، تو را به کشتن خواهد داد. تو هم پدر داری، هم مادر و هم همسر. اگر تو کشته شوی، من بیوه و فرزندمان یتیم خواهیم شد. تروا دیگر پناهی ندارد؛ همهکس و همهچیزی که دارم تو هستی!»
· هکتور با قلبی پر از اندوه پاسخ میدهد که او هم نگران سرنوشت شهر و همسرش پس از شکست است، اما شرافت و وظیفه جنگیاش به او اجازه نمیدهد از نبرد فرار کند. او میداند که روزی تروا سقوط خواهد کرد و همسرش به اسارت خواهد رفت، و این اندوه بزرگتر از مرگ خودِ اوست.
· هکتور دست دراز میکند تا فرزندش را در آغوش بگیرد، اما نوزاد با دیدن کلاهخودِ پرپشم و ترسناک پدر، میترسد و گریه میکند. هکتور با لبخند کلاهخود را برمیدارد، فرزندش را میبوسد، او را به دست خدا میسپارد و دعا میکند که روزی پسرش پهلوانی بزرگتر از خودش شود.
آندروماخ با چشمانی گریان به خانه برمیگردد و همراه با کنیزانش برای هکتور سوگواری میکند، چرا که یقین دارد شوهرش دیگر زنده به خانه بازنخواهد گشت.
در همین هنگام، پاریس نیز زرهپوشان از راه میرسد. دو برادر با هم آشتی میکنند و از دروازه شهر بیرون میزنند تا دوشبهدوش یکدیگر دوباره به دشت نبرد بازگردند و خشم یونانیان را پاسخ دهند.