در میانهی آخرین ماهِ دومین فصلِ انتهای دههی هفتاد، یحتمل حنجرهام برای اولین بار باز شد و تارهای صوتیم به ارتعاش در آمد! و صدایم بین صدای صدها حنجرهی دیگرِ زایشگاه، گم شد!
عدهای اصرار داشتند سال تولدم را رُند کرده و مرا دهه هشتادی بخوانند! هه!
دوران طفولیتم پیوسته تحت استعمار بزرگترها بودم و
ایشان از من به عنوان دست و پای خود سوءاستفاده کرده و حتی لیوان آبشان را من باید میبردم:)) البته بماند که لیوان آبی هم بر سرشان میریختم از حیث شیطنت!
طفولیت و نوجوانیت، بهترین عصر زندگانی بود! از حیث آزادی بیان و آزادی فکر....و از حیث اینکه میتوانستم هرچه دل تنگم میخواهد روی کاغذ بنویسم و با مادرم به اشتراک بگذارم :)! هنوز هم دستنوشتههای آن موقع را دارم ...و هربار که میخوانمشان، بیشتر به آستانهی شدیداً بالای تحمل مادرم در گوش سپردن به آن خزعبلات پی میبرم!
از دوران راهنمایی ( الان شده متوسطه اول! جلالخالق!) تصمیم داشتم در دانشگاه، ادبیات فارسی بخوانم! شاید بخاطر اینکه انس عجیبی با کتاب داشتم. یا اینکه خوب انشا مینوشتم یا اینکه چون رفیق صمیمی و یارِ غارَم هم، ادبیات را دوست داشت! گذشت تا روزی که چشمهایم را گشودم و خود را در دانشکدهی طِب دیدم( واستا بینم! درخواست ویدیوچک دارم ! چی شد یهو؟!)

وانگهی دیدم هرجا مینگرم بهجای جلال آلاحمد و هوشنگ مرادی کرمانی، بافتشناسی جانکوئیرا (John coira) و اطلس آناتومی فرانک نِتِر( Frank netter) پاشیدهاند!
هنوز از حیرت سرودههای سهراب در نیامده بودم که یقهام را گرفتند و پرت کردند پشت تست و درس و کنکور (لعنت الله علیه)
و دیگر این روزها، کتاب خواندن برای من، فعلِ غریبیست که نمیتوانم صرفش کنم. کتاب خوسدم کتاب خوشدم کتاب خوردم کتاب خوستم...نمیشود! نمیتوانم! زبانم نمیچرخد !
بهجای کتاب، پادکست گوش میدم!
لیست پادکستهایی که همیشه گوش میدم :
گوش نیوش های دکتر شیری
صلح درون
رادیو ماجرا ( این پادکست رو از همه بیشتر دوست دارم)
رادیو راه( مجتبی شکوری)
پادکستMD
عاشق سفر کردنم...عاشق کشف و شهودم...ولی از قضا ما عاشق هرچه بودیم وی از ما دوری گُزینید.سفر کردن به دور دنیا عشقی بود که هرچه بزرگتر میشوم انگار رویایی دست نیافتنی تر میشود!
ایضاً غذا و شیرینی و کیک پختن را هم عاشقم هم مستعد:)))
در خیاطی بسی استعدادندار هستم! در حدی که یه پارچه رو نمیتونم صاف و صوف بُرش بزنم یا یه درز رو نمیتونم تمیز کوک بزنم ( در این حد تباه!)
درونگرا، شهودی، جزئینگر و استقلالیم( نه فقط بخاطر اینکه رنگ مورد علاقم آبیه?)
کلا تو زندگی اهل ریسک کردنم، دلمو به دریا میزنم و کاری که باید انجام بشه رو انجام میدم. زیاد به این اهمیت نمیدم که بقیه چه نظری راجع به کارم دارن و زیاد توی تصمیماتم نظرات شخصی دوست و فامیل رو لحاظ نمیکنم.
با این تفاسیر هنوز هم نمیدانم از کجا آمدهام آمدنم بهر چه بود؟ و کیستم و از این حرفا..
پ.ن: این پست به دعوت یکی از کاربران ویرگول نوشته شد امیدوارم خوشتون اومده باشه