حالم خوب نیست.
وقتی حالم خوب نیست، تلاش میکنم حواس خودمو از اینکه "حالم بده" پرت کنم. افراط گونه آهنگ گوش میدم.افراط گونه فیلم میبینم. افراط گونه به آرزوهای دستنیافتنیم فکر میکنم. افراط گونه تو فضای مجازی میچرخم. افراط گونه میخوابم، افراط گونه میخورم، و هرکاری میکنم که به خودم ثابت کنم "حالم بد نیست"
میخوام فرار کنم ....فرار...فرار....
از دنیایی که همه راجع بهت نظر میدن...راجع به ظاهرت،رفتارت،افکارت،کارات....
همه به خودشون اجازه میدن وارد حریم شخصیت بشن. و وقتی جلوشون میایستی، بهشون بر میخوره!
یادم نمیاد آخرین بار کی از ته دل خندیدم...یادم نمیاد آخرین بار کی از خوشحالی جیغ زدم! حتی وقتی نتیجه انتخاب رشته کنکور هم اومد، با اینکه رشتهی موردنظرمو قبول شده بودم، بازم یه سایهی کمرنگی از غم، پشت اون جیغ هیجانی بود.
این روزا خیلی بیشتر به رفتن و مهاجرت فکر میکنم! به رفتن از ایران! از وطنی که یه روزایی غیرت خاصی روش داشتم! دلم میگیره ...
دوست دارم برگردم به نوجوونیم! به اون شور عجیب دوران بلوغ! که هدفون میذاشتم تو گوشم و مرتضی پاشایی گوش میدادم....سیروان خسروی گوش میدادم...
و رویا میبافتم...با رویاهام زندگی میکردم. تصورم از عشق یه چیز رویایی تو مایههای جومونگ و سوسانو بود! هیچ چیز جدی نبود! پاییز بوی سرویس مدرسه میداد......چقدر زود همه چی جدی شد! چه زود همهچیز سفت شد!
یادمه اول دبیرستان بودم و عاشق طبابت! یادمه فکر میکردم اگه دکتر بشم زندگیم زیر و رو میشه! دیگه خیلی خوشحال خواهم بود!
حالا از اون موقع شیش سااال میگذره و اصن باورم نمیشه چقدر ذهنیتم تغییر کرده!
یادمه اون موقع از یه آدمی شنیدم که میگفت موفقیت خوشحالی نمیاره! بلکه خوشحالی موفقیت میاره !
اون موقع این حرفشو باور نداشتم ولی الان بعد از سالها به حرفش رسیدم!
