از گروههای درسی و غیر درسی، از گروههای شعر،کتابخوانی، گپ ، دورههای آموزشی مجازی...از همشون بدم میاد! انگار یه پُرس جوجه، یه پیتزای قارچ و گوشتِ کامل ، یه پرس کوبیده با ریحون و گوجه کبابی رو بریزن تو یه کپسول دوسانتی! و بگن به جای همهی اون غذاها، روزی یه دونه از این کپسولا رو با آب بخور!?+?
خیلی قبلترها میگفتم که چقدر آموزش مجازی را دوست دارم
ولی الان میگم دلم واسه بوی کلاس تنگ شده!
میگم دلم واسه صندلیهای دستهدار تنگ شده...میگم دلم واسه یونیفرم مدرسه تنگ شده!
دلم واسه شب اول مهر که دل تو دلم نبود؛تنگ شده. (حالا روز اول مهر همچین تحفهای هم نبود!)
دلم میخواد استرس صبحگاه های مدرسه رو داشته باشم! دوباره یه جوری از زیرِ "سرِ صف قرآن خوندن" در برم ولی بازم «ص» گیرم بندازه!
دلم میخواد دوباره «ص» بگه ورزش صبحگاهی کنین و من، سحر و زهرا الکی دستامونو تکون بدیم و بپریم اون پشت، درسِ زنگ اول رو مرور کنیم!
دلم میخواد استرس اول مهر رو داشته باشم! دلم میخواد استرس روز اول دانشگاه رو داشته باشم! دلم میخواد باوجود آسانسور، بازم از اون راهپلهی لعنتی دانشگاه بالا پایین برم. دلم میخواد خسته شم! خسته شم از کلاسای تا هفت شب استاد«ک»، خسته شم از سلف تا کلاسِ بافت دویدن، خسته شم از خیابونای شهرُ گز کردن واسه گیر اوردنِ یه اطلس آناتومی نِتر!
دنیای واتساپی مثل دنیای آدمای کروناگرفتهس: «نه بو داره نه مزه! »
آدم تو مدرسه و دانشگاهِ مـجــازی، هیچ حسی نداره!
از "هـیـچ حـسـی نــداشــتــن" بدم میاد!