تو علم شیمی مفهومی داریم به نام واکنشهای برگشتناپذیر، همینطور که از اسمشون مشخصه این واکنشها قابلیت رفت دارن ولی برگشت نه.
مثل واکنشهای سوختن. وقتی چیزی میسوزه؛ دیگه به حالت اول برنمیگرده.
عشق، یه واکنش برگشت ناپذیره. چنان میسوزونه که هرگز اون آدم قبلی نمیشی. اصن یادت میره کی بودی قبل عشق چیکار میکردی...
معتقدم آدمایی که عاشق نیستن شادترن
آدمایی که عشق رو مزه نکردن، خلاقیت بیشتری دارن...
وقتی عاشق بشی، خودت رو فراموش میکنی و تنها گزاره ذهنت میشه فکرکردن به محبوب.
به عنوان عاشق خودت رو مسئول میدونی که واسه محبوب سنگ تموم بذاری و همیشه راضیش کنی!
گاهی وقتا میخوای که تمام خواستههای محبوب رو برآورده کنی ولی ...نمیتونی!
وقتی این نتونستن رو تو خودت میبینی؛ تَرَک برمیداری و بعد از یه مدت میشکنی خورد میشی...
و اونجاست که دیگه به حالت عادی برنمیگردی...
عشق یه واکنش برگشت ناپذیره! بااحتیاط عاشق بشید