اولی که خانه مان را عوض کردیم و به محله ی جدید آمدیم. خانه ی دایی ام هم سر بولوار بود و سر خانه مغازه ای که پسر دایی ام آنجا کار می کرد. حال دست تقدیر دل های ما را به هم نزدیک کرد و مردم داری و خلق حسنه پسر دایی جان مرا بر آن می کرد که هر روز بروم دم مغازه شان و بگوییم و بخندیم و از زندگانی لذت ببریم. من هم یک روحیه ای دارم که اگر با کسی جفت شوم دیگر. می شویم قطب مثبت و منفی بمب اتم که ما شدیم و چه خاطراتی که با هم نساختیم. حال همسایه ی مغازه ی دایی جان. سوپری ای بود که سه برادر آن را می چرخاندند. اعم از مردی سالخورده -شبیه به پدر ژپتو- به نام حاج ممد –خدا بیامرز-. برادر وسطشان محسن که از همه شان شیک و پیک تر و جنتلمن تر می نمود و برادر کوچک ترشان قاسم. که یادش بخیر خیلی با نمک بود و کارهای جالبی می کرد.
حال اینکه دایی جان بعد چند سال مغازه شان جمع شد از آنجا و سوپری حاج ممد هم همینطور بماند اما یکی از خاطرات معروف حاج ممد بر می گشت به زمان قبل از انقلاب که ایشان در مزرعه کشت وکار می کردند و ظاهرا روباهی میامده و محصولاتشان را می خورده یا نیم خور می کرده. حال آن محصول خربزه بوده یا چیز دیگر درست یادم نیست. ولی روزی از روزها حاج ممد دم روباه را می بیند و می گوید : آهان پدر سوخته. الان به حسابت می رسم. خلاصه دمش را می گیرد و روباه بی نوا هم پا می گذارد به فرار. شما فکر کنید یک چیزی تو مایه های میگ میگ. ولی مگرمی تواند. هی از روباه تقلا و هی از حاج ممد محکم تر گرفتن دم آن بیچاره. خلاصه راوی که خود حاج ممد باشد می گوید که دم روباه کند شد و ماند در دست ما و خودش فرار را بر قرار ترجیح داد.
حال که حاج ممد به رحمت خدا رفته اند، خدایشان بیامرزد . ومن امشب یعنی شب جمعه این داستان را برایتان نقل کرده ام شما که این متن را می خوانید حمد و سوره ای برایشان بخوانید بی زحمت تا برسد به روحشان انشاالله ...