هوا خیلی تاریک بود. میگن بالاتر از سیاهی رنگی نیست. اما به نظرم امشب بالاتر از سیاهیه. روی درخت یخ زده بید مجنون یک دسته کلاغ تک چشم نشستن و دارن غار غار می کنن. نای راه رفتن ندارم. پاهام رو می کشم روی زمین. تو خیابونا آدم پر نمی زنه. فقط موشای چاق و چله ان که ازین سمت خیابون میرن اونور. یا وسط خیابون میفتن به جون یک گربه ی بیچاره و تیکه پاره ش میکنن. سرعتم رو زیاد می کنم. دو سه تا موش گنده میفتن دنبالم. شروع می کنم به دویدن. شروع می کنم به فرار. بهم میرسن. چقدر بزرگن. هم قدای خودمن. نگاشون می کنم. دم گوش هم انگار چیزی میگن و قاه قاه میزنن زیر خنده.
با خودم می گم شهر انقدر کثیف شده که موشا هم آدم شدن برای خودشون. یکی از موشا تو چشام زل میزنه. چشاش سرخن. اخم میکنه بهم و میگه : شایدم شهر اونقدر کثیف شده که آدما موش شدن. وای خدای من. بهم تیکه انداخت. منظورش چی بود؟ چرا حرفاشون رو دارم می فهمم؟ مگه من زبون موشارو بلدم؟ یکیشون اومد سمتمو واستاد رو دو تا پاهاش. یکی خوابوند تو گوشم. گفت : خاک بر سرت. همه ش تقصیر تو بود. همه ی این بدبختیا. بعد سرمو گرفت و خم کرد رو چاله ی آب جمع شده تو خیابون. خودتو ببین ... نگاه کردم. وای خدای من. وای خدای من. منم ... منم موش بودم. یه موش کثیف. ولی مگه من چیکار کرده بودم؟
تو چیکار کرده بودی؟ هه هه .. خب معلومه کاری که نباید میکردی. دزدی از خونه ی کشیش و هزار تا کار ممنوعه ی دیگه. حالا هممون مسخ شدیم. هممون شدیم یه مشت موش کثیف بدرد نخور. خاک بر سرت ارنست. خاک بر سرت.