
به ما میگن خواهران غریب. من که قدم بلند تراست و قلاده ی آبی دور گردنم است خواهر بزرگترم و بغل دستم که قلاده قرمز دارد خواهر کوچکترم است. حال اینکه قلاده هایمان چه رنگی ست را ربط ندهید به استقلالی بودن یا پرسپولیسی بودن. ما سگ کی باشیم که بخواهیم طرفدار این دو تا تیم باشیم. ما فقط دو تا سگ ایکبیری از نژاد خال خالیان هستیم. همین و بس. و الان یک عده ما را دزدیده اند و گذاشته اند پشت ویترین تا کسی ما را به سرپرستی قبول کند. می دانید خیلی وقت است روی پاییم و دلم می خواهد بنشینم. ولی این بی ادب ها صندلی تعبیه نکرده اند برای ما. بالاخره ما سگی هستیم برای خودمان. حق و حقوقی داریم. حداقل بگذارند جستی بزنیم و بیاییم روی میز بنشینیم. اما امان از بی انصافی و نامردی.
هم دوست دارم یک روز جایمان عوض شود و ما حکم رانی کنیم بر آدم ها. چنان نشانشان دهم یک تیکه استخون چقدر کلسیم پتاسیم داره. حتما انتظار داشتید بگم یک من ماست چقدر کره داره؟ نه ببم جان .. مگه ما گاویم. ما سگیم. قوت غالبمون استخونه. پس دیگه بیخود با افکارتون نپرین وسط حرفام ... اصن یادم رفت ایییش ... واق واق. یکم تو حرف بزن خواهر.
خب چی بگم عزیزم؟ امان از روزگار .. سگ همسایه تازه ازم خواستگاری کرده بود و منم بدون اجازه صاحبم جواب مثبت داده بودم بهش که اینطوری شد. اومدن و ما رو کردن تو کیسه و آوردنمون اینجا جلوی این دوربینا تا براتون صحبت کنیم. خب آقامون دلش تنگ میشه برام. نگران میشه. شما دین ندارین ؟ ایمون ندارین؟ به زنی رو از شوهرش جدا می کنین خدارو خوش میاد؟ نمیاد دیگه .. هم یک لحظه ولم کنین تا نشونتون بدم. همتونو چنان گاز بگیرم که ردش تا آخر عمر بمونه براتون. اصن من قهرم ... ایششش .. منو برگردونین پیش آقامون باگی بی خال.