مرد ساکت شده بود. به فکر فرو رفته بود.. چند دقیقه ای سکوت بینشان حکمفرما شده بود که یکهو گویی آب سرد رویش بریزند به خودش آمد.
-چکار ها می کنی پسر جان؟
- همه کار و هیچ کار
- یعنی چی همه کار و هیچ کار؟
- کفش واکس می زنم. فال می فروشم. شیشه ماشینارو تمیز می کنم ... هر کاری که از توش یه بخور نمیری دربیاد آقا
- که اینطور ... درس هم می خونی؟
- درس؟ .. می خونم انشاالله
- خب از باید بریم خونتون ؟
- از تو جاده قدیم ... بلد نیستم آدرس بدم. روستای خازن آباد
- بزار تو نقشه مسیر یابم ببینم پیداش میکنم ..
مرد مسیریاب ماشینش را روشن کرد و نام خازن آباد را جستجو کرد. نقطه ای روی نقشه پیدا شد و مسیریاب شروع کرد به آدرس دادن.
-خداروشکر پیداش کردیم. ولی چقدر دوره ...
- آره خیلی دوره .. پس آقا تروخدا منو همینجا پیاده کنین خودم میرم! دیگه صبحونه هم خوردم قوی شدم. خودم میرم.
- نه بابا .. این چه حرفیه. کنجکاو شدم ببینم کجای این شهر مردای قوی ای مثل تو میشه پیدا کرد. راستی اگر کسی بخواد استخدامت کنه ، حاضری بری پیشش کار کنی ؟
- چه کاری؟
- تو کارخونه
- تخصص می خواد آقا .. من که بلد نیستم
- یه کاری که آسون باشه و تخصص چندانی هم نخواد چی ؟
- معلومه آقا .. چرا که نه !
پسر با خود می گفت. خدایا یعنی همه ی خواسته های امروز صبحم از خودت را قرار است این آقا برآورده کند؟ یعنی او وسیله ی توست ؟ نمی دانم .. هر چی خودت صلاح می دانی. هر چی خودت برای من می پسندی. راضیم به رضای تو.
پسر و مرد تمام مسیر با هم حرف زدند. مرد کارخانه ی بزرگی داشت و به پسر گفت اگر دلش بخواهد می تواند به او و یکی دو نفر دیگر از اعضای خانواده اش کار بدهد.
پسر خوشحال بود. مدام خدا را شکر می کرد. آن روز حسابی حالش گرفته بود. داشت از خوبی خدا ناامید می شد. نزدیک بود زبانش به ناشکری باز شود. به اینکه چرا هرچی سنگه مال پای لنگه؟ ولی خدا چرخ را برایش برگردانده بود.
ممکن است ادامه داشته باشد