ویرگول
ورودثبت نام
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمینویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

28-شِبهِ رویا

معمولا خواب نمی بینم. و اگر چیزی هم ببینم شبه رویاست. یعنی در حالتی بین خواب و بیداری ام و تصاویری از جلوی چشمانم می گذرد. نمی دانم شاید چون روح سنگینی دارم از جسمم زیاد دور نمی شود، شاید هم پایش را بسته اند به روحم که خیلی دور نشود. شاید هم هر روز خواب می بینم ولی آن ها را فراموش میکنم. اما از جدید ترین خواب هایم بخواهم برایتان بگویم بر می گردد به خوابی که در آن با زیرشلواری آبی مامان دوزم رفته بودم به پارتی شبانه ای. حالا خز پارتی هم نبود که بگوییم آن تیپ به فضا می خورد. فضا طوری بود که گویی ورداشته اند یک برگ کاهو را که من باشم گذاشته باشند وسط یک کیک شکلاتی که با توت فرنگی تزیین شده. 
همه وسط باغ می رقصیدند اما من صدای موسیقی را نمی شنیدم و ظاهرا فقط پانتومیم و حرکات موزون را دیدن برایم کافی بوده. همه ی این ها چند ثانیه بیشتر از خوابم را به خود اختصاص نمی داد و کسی زد روی شانه ام. به سمت او برگشتم. صدا نداشت ولی قیافه داشت. هر چه نگاهش کردم به خاطر نیاوردمش. اما او هم شلوار کردی پوشیده و تا زیر چانه اش کشیده بود بالا و روی صورتش یک ماسک خیار خیط گذاشته بود. ازش پرسیدم : ببخشید شما؟ گفت : ای بابا سید جان ، منو نمی شناسی ؟ پاک شومام .. دوست شما. عصبانی شدم .پوست خیارها را از روی صورتش برداشتم. صورتش محو شد. 
این چه سمی بود دیگر. ولی خب خواب است دیگر حساب کتاب ندارد. آن پوست خیارها جزوی از صورتش بود ظاهرا. خب این که نشد خواب؟ پس رفتم وسط که کمی برقصم. اما خب من که رقص بلد نبودم؟ یکهو پریدم وسط و کمی ادا در آوردم و آمدم روی سرم و شروع به چرخیدن کردم. همیشه خوشم می آمد ازین ها که ام.سی میزنند. پس اینجا که حکومت تام و تمام خودم بود هر ناممکنی ممکن بود. رقصم که تمام شد گویی مسابقه بوده باشد مرا به بالای سن دعوت کردند و بهم جایزه ی نفر اول مسابقات را دادند. منتظر بودم که یک خانوم تر گل و ورگل بیاید مدال را بیاندازد دور گردنم که به جایش یک مرد سیاه پوست چاق آمد و لوح تقدیر را انداخت بغلم. همه خواب می بینند ما هم خواب می بینیم. پس از سن آمدم پایین ولی نه لوحی دستم بود و نه مدالی به گردنم. 
نه پارتی ای در کار بود و نه دختران مه جبین و زیباروی. رفتم وسط حوض نشستم. پر از آب بود. ولی نه شلوارم خیس شد. نه بدنم سرمایی را حس کرد. داشتم آماده می شدم که از خواب بلند شوم فکر کنم. صدای اذان می آمد. دختری زیبا آمد و نشست جلویم. بی صدا با من حرف می زد و می خندید.  صورتش را آورد نزدیک صورتم. نزدیک. نزدیک. نزدیک تر. بعد یکهو سریع خودش را کشید عقب. نمی دانم چه شد. شاید بهش گفته بودم صدای اذان را نمی شنوی بیا برویم نماز بخوانیم، بهش برخورده بود. بهتر. از خواب بلند شدم. ولی آن دختر که بود؟ دختری زاییده ی خیال بعد از خوردن قورمه سبزی و خواب ظهر ؟
معمولا خواب نمی بینم. و اگر چیزی هم ببینم شبه رویاست. یعنی در حالتی بین خواب و بیداری ام و تصاویری از جلوی چشمانم می گذرد. نمی دانم شاید چون روح سنگینی دارم از جسمم زیاد دور نمی شود، شاید هم پایش را بسته اند به روحم که خیلی دور نشود. شاید هم هر روز خواب می بینم ولی آن ها را فراموش میکنم. اما از جدید ترین خواب هایم بخواهم برایتان بگویم بر می گردد به خوابی که در آن با زیرشلواری آبی مامان دوزم رفته بودم به پارتی شبانه ای. حالا خز پارتی هم نبود که بگوییم آن تیپ به فضا می خورد. فضا طوری بود که گویی ورداشته اند یک برگ کاهو را که من باشم گذاشته باشند وسط یک کیک شکلاتی که با توت فرنگی تزیین شده. همه وسط باغ می رقصیدند اما من صدای موسیقی را نمی شنیدم و ظاهرا فقط پانتومیم و حرکات موزون را دیدن برایم کافی بوده. همه ی این ها چند ثانیه بیشتر از خوابم را به خود اختصاص نمی داد و کسی زد روی شانه ام. به سمت او برگشتم. صدا نداشت ولی قیافه داشت. هر چه نگاهش کردم به خاطر نیاوردمش. اما او هم شلوار کردی پوشیده و تا زیر چانه اش کشیده بود بالا و روی صورتش یک ماسک خیار خیط گذاشته بود. ازش پرسیدم : ببخشید شما؟ گفت : ای بابا سید جان ، منو نمی شناسی ؟ پاک شومام .. دوست شما. عصبانی شدم .پوست خیارها را از روی صورتش برداشتم. صورتش محو شد. این چه سمی بود دیگر. ولی خب خواب است دیگر حساب کتاب ندارد. آن پوست خیارها جزوی از صورتش بود ظاهرا. خب این که نشد خواب؟ پس رفتم وسط که کمی برقصم. اما خب من که رقص بلد نبودم؟ یکهو پریدم وسط و کمی ادا در آوردم و آمدم روی سرم و شروع به چرخیدن کردم. همیشه خوشم می آمد ازین ها که ام.سی میزنند. پس اینجا که حکومت تام و تمام خودم بود هر ناممکنی ممکن بود. رقصم که تمام شد گویی مسابقه بوده باشد مرا به بالای سن دعوت کردند و بهم جایزه ی نفر اول مسابقات را دادند. منتظر بودم که یک خانوم تر گل و ورگل بیاید مدال را بیاندازد دور گردنم که به جایش یک مرد سیاه پوست چاق آمد و لوح تقدیر را انداخت بغلم. همه خواب می بینند ما هم خواب می بینیم. پس از سن آمدم پایین ولی نه لوحی دستم بود و نه مدالی به گردنم. نه پارتی ای در کار بود و نه دختران مه جبین و زیباروی. رفتم وسط حوض نشستم. پر از آب بود. ولی نه شلوارم خیس شد. نه بدنم سرمایی را حس کرد. داشتم آماده می شدم که از خواب بلند شوم فکر کنم. صدای اذان می آمد. دختری زیبا آمد و نشست جلویم. بی صدا با من حرف می زد و می خندید. صورتش را آورد نزدیک صورتم. نزدیک. نزدیک. نزدیک تر. بعد یکهو سریع خودش را کشید عقب. نمی دانم چه شد. شاید بهش گفته بودم صدای اذان را نمی شنوی بیا برویم نماز بخوانیم، بهش برخورده بود. بهتر. از خواب بلند شدم. ولی آن دختر که بود؟ دختری زاییده ی خیال بعد از خوردن قورمه سبزی و خواب ظهر ؟


رویاداستانک
۴
۴
سید مهدار بنی هاشمی
سید مهدار بنی هاشمی
نویسنده ی رمان یک عاشقانه سریع و آتشین- و رمان پدر عشق بسوزد - شاعر مجموعه: قشنگترین منحنی سرخ دنیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید