آقایی که شما باشید. در یکی از تمرینات نویسندگی نوشته شده بود که مثلا موسیقی ای پخش کنید و بدان گوش بدهید و خود را بسپارید به جریان موسیقی و دست به قلم شوید. من هم، ظهر برداشتم همین کار را کردم. وارد فایل موسیقی ای شدم که سی.دی اش را قبلا خواهرم خریده بود و روی صفحه ی کامپیوترم کپی اش کرده بودم. رفتم و یکی را پخش کردم. و چون خودم را به جریان موسیقی سپردم. این جریان در دلم ولوله ای ایجاد کرد و آخرالامر به جریان درآمدم. خلاصه حسابی جریان یافته بودم و من فهمیدم بعضی موسیقی ها نقش داروی ملین دارند و برای خودم نوشتم موسیقی هم می تواند کار آلو بخارا و سیب و گلابی را بکند. و اگر پول ندارید چند موسیقی ملین پیدا کرده و گوش دهید شاید کارساز بود.
بعد گفتم موسیقی دیگری را بگذارم. پس باز رفتم و موسیقی دیگری را پخش کردم و خواننده شروع کرده به هااااااا هااااا هاهاهاااااااااااای و بعدش پنج دقیقه ای تک نوازی و باز آهاااااا هاااا هااااای و من به خواب عمیق فرو رفتم. و جایتان خالی یک خواب خوبی کردم و باز در دفترچه ام نوشتم که از بعضی موسیقی ها می توان برای خوابیدن و به عنوان لالایی استفاده کرد. البته برای افزایش صبر هم می شود ازین قبیل موسیقی ها استفاده کرد. چون جانت را بالا می آورند تا دو کلام بخوانند.
باز رفتم به سراغ موسیقی ای دیگر که چنان آرام و ملایم بود که ترسیدم شیر نداشته ام زیاد شود. چه بسا قبلا برای گاوها موسیقی پخش می کردند و شیرشان زیاد می شد. حالا هم که سال گاو است چه بسا تاثیراتی آن چنینی روی ما بگذارد. پس ادامه اش ندادم دیگر و با همین سه آهنگ قائله را ختم به خیر کردم. اما خب خیلی آهنگ ها آدم را جوگیر هم می کنند. ناگهان آدم خودش را می کشد. ناگهان عاشق می شود. ناگهان افسرده می شود. ناگهان نا-روان یا همان یبس می شود. ناگهان آرام می شود. و خلاصه دنیایی ست برای خودش..