
راهنمایی که بودم سال اول معلم ادبیاتی داشتیم درنده خو و تیز چنگال. موهایی مدام ژل زده داشت و برای خودش جاهلی بود. نمی دانم اول سال چه حسی بهش داشتم. اینکه ازش خوشم می آمد یا نه. ولی هفته ی دوم شاگردی به کلاسمان آمد. این پسرک تازه وارد که روی یکی از نیمکت های کنار دیوار می نشست. از همه جا بی خبر که معلم ها چه تکلیف هایی داده اند درکلاس ادبیات حاضر شد و همین آقای معلم ادبیات برداشت اسمش را خواند که بیاید و انشا بخواند. این طفلی هم لب هایش را جمع کرده بود و همینطور که در خودش فرو رفته بود گفت : (( آقا من دو روزه آمدم این مدرسه .. اصلا خبر نداشتم از تکلیف و مشق امروز))
حالا این معلم ادبیات بی ادب هم به جای اینکه بگوید. خوش آمدی به مدرسه ی ما پسرم. اشکال ندارد. فدای سرت. صدایش زد. ((غلامی .. بیا پای تخته )) این غلامی بیچاره هم رفت پای تخته غافل ازینکه با چه دایناسوری طرف است و قرار است چه بر سرش بیاید. (( بله آقا )) .. و شرق. چنان مرتیکه خواباند توی گوش آن پسر بی نوا که هنوز وقتی آن صحنه را به یاد می آورم ناراحت می شوم. بعد هم کلی دعوایش کرد که باید از بقیه می پرسیدی و این حرف ها. این صحنه هنوز هم برای همه ی ما که در آن کلاس بودیم زنده است. نشان به این نشان که روزی با چند تن از بچه های راهنمایی به مدرسه مان رفتیم و دیدیم آقا شده اند مدیر و غلامی هم بود و به یادش آورد آن کاری که کرده بود را. که مردک گفت خب تو هم بیا بزن توی گوش من تا جبران مافات شود و دوستم گفت: (( اگر من هم بزنم توی گوش شما ... چه فرقی هست بین من و شما؟ فقط یادم نمی رود و نمی بخشمتان .. همین ))
حال نمی دانم آن معلم بی اعصاب در چه حالی بود. مست بود؟ شب گذشته با خانواده دعوایش شده بود ؟ یا چه؟ شاید می خواست زهر چشمی بگیرد تا دیگر تا ابدالآباد بقیه مشق هایشان را نپیچانند. ولی ظلم کرد. ولی لکه ی سیاهی کاشت در ذهن های ما سی نفر که هیچ وقت پاک نمی شود از ذهنمان. خدا عاقبتمان را بخیر کند. که نیاید روزی که به کودکی. به انسانی به موجودی ظلم کنیم.. ظلمی فراموش ناشدنی و نابخشودنی.